Sf : Jealous

Actor : The Gazette

Author : Pongpang

.

เช้าที่แสนสดใส กับอารมที่แสนขุ่นเคือง

ฮึ่ยย ย. ถ้าเจอหน้าน้ะ แม่จะตั้นหน้าให้ซักสิบทีเสียงใสๆบ่นออกมาระหว่างเดินไปหาเพื่อนรักที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งใต้ต้นซากุระ

เป็นอะไรอีกหล่ะ ใครขัดใจมารึไงเสียงหวานอีกเสียงถามเพื่อนรัก

ก้อิตาบ้านั่นแหละ มีใครก้ไม่รู้มาจุกจิกด้วย แถมมันยังไม่หลีกออกมาอีกน้ะ ยอมให้เค้ายุ่งกะตัวเองอยู่นั่นแหละเสียงหวานบ่นออกมาเป็นชุด

เอาหน่า เค้าไม่ได้เปนคนทำหนิอุรุฮะพูดให้เพื่อนอารมเบาลง

ไอ้คนที่จีบนายอยู่ก้ร่วมอยู่ในนั้นด้วยแหละไคพูดพลางนึกไปถึงแฟนหนุ่มที่กำลังมีสาวๆลุมล้อมอยู่

ห๋า?? ไอ้นั่นด้วยหรอ ไหนบอกว่ารักชั้นไง แล้วไปเกาะแกะกับผุหญิงคนอื่น!!ป๊อก!! เสียงปากกาหักออกเป็นสองส่วน

อุรุฮะเริ่มโมโห เกือบจะใจอ่อนให้แล้วน้ะ แต่มาเจอแบบนี้ต้องไปดูซะหน่อย

ไปดูกันเหอะไคจังอุรุฮะเปนคนชวนเพือนเอง

อื้มม ไป ชั้นจะไปเจื๋อนไอ้นั่นของมันด้วยไคพูดแบบเดือดสุดๆแล้ว

ร่างบางทั้งสองเดินมาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกได้ดีว่าอารมบูดสุดๆ

คนเหนคนแรกคือรุกิ เพื่อนสนิดของอาโอยและเรตะที่เป็นคนพาผุหญิงพวกนี้มานั่งเปนเพื่อน

เห้ย ชั้นไปห้องน้ำก่อนน้ะเว่ยรุกิพูดขึ้น

เออๆ รีบๆมาหล่ะเรตะพูดบอกกับเพื่อนก่อนจะหันมาสนใจกับกระป๋องโค๊กตรงหน้า(ไคจังห้ามไม่ให้กินเบียร์ในมหาลัย)

เห้อ ป่านนี้อุรุจังจะมารึยังว้ะอาโอยพูดไม่ได้สนใจสาวๆที่นั่งอยู่ข้างๆนั่นเลย

ไม่รู้หว่ะ ไคจังของชั้นด้วย ถ้ามาก้ต้องเข้ามาหาแล้วสิ่ แต่นี่ยังไม่เห็นเลย คงยังไม่มามั้งเรตะพูดแบบมีเหตุผล

แล้วชั้นจำเป็นต้องมาหานายทั้งๆที่นายมีผู้หญิงนั่งคลอเคลียอยู่แบบนี้ด้วยหรอเสียงโหดๆดังมาจากด้านหลังของสองหนุ่ม

เห้ย !! สงสัยหูฝาด ได้ยินเสียงไคจังด้วยหว่ะเรตะบ่นๆ แต่ทำไมเสียงมันเหมือนไม่ได้หูฝาดเลย(ว้ะ)

เหอๆ ชั้นก้ได้ยินหว่ะ

คิดว่าหูหนวกซะอีกเสียงโหดๆหวานๆอีกเสียงดังตามมา

เห้ย คราวนี้ชั้นได้ยินเสียงของอุรุจังหว่ะอาโอยบอกกับเรตะ

ชั้นก้ได้ยินคราวนี้ทั้งสองคนมองหน้ากัน แล้วหันหลังกลับไปตามต้นเสียง

เห้ย!!!สองเสียงประสานกัน ความตกใจทำให้ผลักผู้หญิงสองคนนั้นออกไปอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งทำให้ไคกับอุรุฮะคิดว่าสองคนนี้แอบมากุ้กกิ้กกับสาวจิงๆ

อ๊ายย ยเสียงสองสาวที่ล้มไม่เปนท่าร้องวี๊ดว๊ายขึ้น

เรตะ นายเลือกเอา จะเลิกนิสัยนี้หรือว่านายจะเลิกกับชั้นไคพูดเสียงเด็ดขาด แต่ดวงตาใสกลับมีน้ำตาคลอที่ใกล้จะใหลลงมาเมื่อไหร่ก้ได้ เมื่อพูดจบ ร่างบางนั้นก้หันหลังวิ่งหนีกลับไปเลย

เพี๊ยะ!!!!

นี่ สำหรับเพื่อนนายที่ทำให้เพื่อนชั้นร้องให้

เพี้ยะ!!!!

นี่ สำหรับความไว้ใจของชั้น

เพี๊ยะ!!!!

และนี่ สำหรับน้ำตาของชั้น!!

เมื่ออุรุฮะตบอาโอยเส้ดสามครั้งก้วิ่งหนีไปอีกคน ...และแน่นอน อาโอยต้องวิ่งตาม...

ส่วนอีกสองสาว ได้แต่ยืนกรี๊ดกันอยู่ตรงนั้น ใครที่เดินผ่านไปผ่านมาได้แต่ส่งสายตามองอย่างสมเพช

...............................................................................................

ทางด้านรุกิ ที่หนีหายมาก้ไปเหนไคกับเรตะกำลังทะเลาะกันอยู่ก้รู้สึกผิด

นายไม่ต้องมาพูด นายแค่ตอบมาคำเดียวว่านายจะเลือกใครเสียงไคที่ตอนนี้น้ำตาใหลนองหน้า แต่ยังคงประคองไม่ให้เสียงสั่นมากนัก

ชั้นก้ต้องเลือกนายอยู่แล้วเรตะตอบอย่างหนักแน่น

แล้วนายไปยุ่งกับพวกนั้นทำไมไคยังคงถามต่อ

เอ่อ ก้พวกนั้นมาเอง ชั้นไม่ได้เข้าไปยุ่งน้ะเรตะพูดตามความจริง

แล้วทำไมนายไม่หนี หรือขอตัวออกมาหล่ะนั่น คำถามสำคัญ

ก้กำลังคุยกับรุกิอยู่ไงเรตะก้ยังตอบตามความเป็ยจริง แต่ไคคิดว่านั่นไม่ใช่ ไคคิดว่าคำพูดนั้นคือการแก้ตัว

ถ้านายจะคบกับชั้นแต่ว่า มีความลับกันก้อยากคบดีกว่าไคพูดพลางทำท่าจะเดินหนีอีก

เดี๋ยวๆ ชั้นพาพวกนั้นมาเองแหละ แม๋ แล้วชั้นก้ชวนเรตะคุยจริงๆรุกิโพล่งขึ้นหลังจากมองคู่นี้มานาน

จิงหรอไคถามหยั่งเชิง

จิง!!!รุกิตอบอย่างหนักแน่น

จิงหรอ เรตะไคหันมาถามเรตะ

จิงสิ่จ๊ะ ที่รักหายโก่ดผมเถอะน้ะ ทีนี้ คราวหลังผมจะสบัดออกไปให้หมดเลย น๊าเรตะเริ่มอ้อน เมื่อเหนไคมีท่าทีอ่อนลง

ก้ได้ ถ้ามีอีก นายตายแน่ เรตะไคพูดไว้เท่านั้นก่อนจะเดินไปทางตึกเรียน เรตะหันมามองหน้ารุกิพลางพูดว่า

ขอบใจน้ะเพื่อนแล้วรีบวิ่งตามไคไปทันที

ตามมาทำไมไคถาม แต่เสียงไม่ใช่แบบเดิมแล้ว ครั้งนี้ดูเสียงจะติดงอนๆซะมากกว่า

โห่ อย่างอนเลยน้า ผมขอโท่ด ยกโท่ดให้ผมไปแล้วไม่ใช่หรอ ที่ร๊ากกเรตะพูดเสียงกะล่อน(รุสึกชั้นแต่งกี่เรื่องๆไคจังจะดีทุกเรื่องเลยง่ะ??)

พอๆๆ ไม่ต้องมายุ่ง อยากอยู่คนเดียว เชิญนายไปนั่งกับยัยพวกนั้นเถอะไคยังงอนไม่เลิก

เห้อ ห๊าาาาา ยังไม่เลิกงอนอีกหรอ ไคจางงงงเรตะหมดแรงอ้อน(แต่ผมมีแรงทำอย่างอื่นน้ะคร้าบ-เรตะ)

ใครงอนใคร ไม่เหนมีเลยไคพูด ส่วนเรตะทำตาปริบๆ อะไรกันเนี่ย

มีสิ่ ก้ไคจังงอนผมอ่ะเรตะแกล้งตีสีหน้าจิงจัง

ป่าวงอน จะไปไหนก้ไปเลยไป ชั้นจะไปเรียนไคไล่เรตะ(แต่ว่ามันเรียนด้วยกันหนิหว่า)

ผมก้จะไปเรียน ใครน้ะ ที่พูดอยุทุกวันว่า ห้ามโดดน้ะๆ แต่ตอนนี้จะไล่ผมไปซะแล้ว เห้อเรตะพูดเสียงเนือยๆ(มันแกล้ง)

ก้ได้ จะไปเรีนก้ไปเลย อึ่ยย นายบ้าไคเริ่มงงกะตัวเอง(คนแต่งก้งงเปนเพื่อนไคจังด้วย)

แล้วไคก้เดินขึ้นตึกเรียนไป แต่ไม่ได้เข้าห้องเรียน เรตะที่เดินตามหลังไปก้งง ไหนบอกจะไปเรียนไง เหนดังนั้นเรตะจึงเดินตามไปห่างๆ

.................................................. ดาดฟ้า

อ๊าาาาา บนนี้อากาศบริสุทธิ์จัง สดชื่นจิงๆเลยไคพูดกับตัวเอง รอยยิ้มใสๆเกิดขึ้นบนใบหน้า รอยยิ้มที่เรตะมักได้รับมันเป็นประจำ และคนอื่นไม่มีวันได้

เห้อ ชั้นก้ไม่ได้อยากโก่ดนายนักหรอกนายเรตะบ้า ทำไมชอบทำให้หึงนักน้ะ หรือว่าเบื่อกันแล้วหล่ะ แล้วจะมาง้อทำไม ไม่ไปอยู่กับยัยอกตู๊มพวกนั้นหล่ะ ชิส์ เอ๋? แต่ถ้าไม่รักกันแล้วจะมาง้อทำไม โอ๊ย สับสน แล้วจะมาคิดเรื่องเครียดๆทำไมเนี่ย บ้าแล้วแน่ๆเลยไคจัง ไคพูดกับตัวเองคนเดียว

เรตะที่ยืนแอบฟังอยู่ถึงกับยิ้ม เด็กจิงๆเลย แล้วชอบทำตัวโห่ดๆ เป็นผู้ใหญ่ หึหึ ยังไงนายก้ไม่เคยเปลี่ยนเลยซิน้ะ เด็กยังไงก้ยังงั้น น่ารักซะไม่มี

นายหึงชั้นยังไม่หายอีกหรอ ไคจังเรตะเดินเข้ามาพรางพูดเสียงทะเล้น

อืม ใช่ เห้ย!!นายตามมาทำไมไคที่กำลังนั่งพิงกำแพงเพลินๆถึงกับตกใจ

ก้เดินตามสิ่ แล้วก้มาได้ยินเด็กแถวนี้บ่นๆอะไรชั้นก้ไม่รู้เรตะแกล้งว่าไค

อะไร ใครเด็ก ชั้นโตแล้วไคเถียงสุดชีวิตเลย

นายไง โห่ ผู้ใหญ่ที่ไหนมานั่งพูดอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าให้อากาศฟังเรตะย้อนถามให้

ก้ผู้ใหญ่อย่างชั้นไง มีปัญหาม๊ะไคพูดเหมือนจะหาเรื่อง(แก้เขินๆ)

อ่อ ว่าแต่ เรายังไม่เคยทำกันที่รร.เลยน้ะ นายสนใจม๊ะเรตะยังเล่นไม่เลิก

บ้า เชิญนายทำไปคนเดียวเถอะ ชั้นไปดีกว่า เดี๋ยวเปนตากุ้งยิงไคหน้าแดง แกล้งตอบปัดๆไป

ฮ่าๆๆๆ นายคิดว่านายจะหนีพ้นหรอ หึ๊ม?เรตะถาม (อย่าต่อยมันอ้ะๆ มันจะกินไคจังของเค้าแล้วๆT_T-คนแต่ง)

อิตาบ้าไคพูดเบาๆกับตัวเอง

ห้ะ อะไรน้ะเรตะได้ยินอะไรบ้าๆ ก้เลยถามออกไป

....................................ไคไม่ตอบอะไร แล้วรีบลุกขึ้นทำท่าจะเดินไป แต่ เรตะดึงแขนเล้กให้ลงมานั่งที่ตักตัวเองซะก่อน วงแขนแข็งแรงกอดร่างบางนั้นไว้แน่น ไคพยายามดิ้นให้หลุดยังไงก้ไม่หลุด เลยได้แต่นั่งอยู่เฉยๆ

มาให้กินซะดีๆ ที่นายนั่งดิ้นไปดิ้นมาเมื่อกี้มันปลุกนายชายชั้นเรตะไม่ได้โกหกน้ะ (ผมพูดจิงๆค้าบบ-เรตะ) ไคเองก้พอจะรู้สึกได้ เลยได้แต่นั่งหน้าแดง

อืม........ รอบเดียวพอน้ะ ถ้าเกินคืนนี้อด

ค้าบบบ จะกินละน้า เอาตรงไหนก่อนดีปากก้พูดไป แต่มือก้ทำหน้าที่ปลดกระดุมเสื้อร่างบางออกไปด้วย ทีละเม็ดๆ จนเสื้อนักเรียนสีขาวหลุดไปอยู่กับพื้น กางเกงสีดำที่ร่างบางใส่อยู่ก้เช่นเดียวกัน เรตะจัดการปลดซิบแล้วล่นมันลงไปอยู่กับเจ้าเสื้อสีขาวนั่นเป็นที่เรียบร้อย

อื้ออ เรตะ เดี๋ยวก่อนไคท้วงขึ้น

อะไรคร้าบบ หื๊ม?เรตะถามเสียงนุ่ม

คือว่า กลับบ้านค่อยทำไม่ได้หรอ ตรงนี้เดี๋ยวใครมาเหนเข้าไคพยายามหาเหตุผลมาอ้าง

บอกตอนนี้คิดว่าทันหรอ คนสวยคนตัวใหญ่พูดเสียงแหบพร่าข้างใบหูสวย

อื้มม.......อืมร่างสูงเลื่นริมฝีปากมาประกบปากบางนั้นทันที

อื้มม มมม มม มมม มมมม ม.จูบที่เนิ่นนานทำให้คนที่ถูกจูบนั่นหายใจไม่ทัน เสียงครางประท้วงจึงหลุดออกมาจากคนที่อยู่ข้างล่าง(และเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างแรง)

ระ เรตะ อ้ะ....อา.......อ้าาาาาาร่างบางร้องเสียงหลง เมื่อเรตะถอดเสื้อผ้าของตนออกแล้วจับส่วนนั้นใส่เข้าในภายในตัวร่างบาง โดยที่ยังไม่ได้มีการเล้าโลมใดๆ มีเพียงแค่จูบเท่านั้น

อาาาาาาาา....แน่นจังเลยไคจัง ไม่เจอกันแค่ครึ่งวันเองน้ะเรตะเหมือนจะพูดกับช่องทางนั้น(??)

อ่าาาาาาาาาาา.....บะ บ้า ละ...แล้วใครให้นายใส่เข้ามาเลยหล่ะไคเริ่มงอน

ก้มันแน่นดีหนิเรตะพูดไปเพราะอยากแกล้งร่างบางนั้น แล้วก้เลื่อนริมฝีปากไปขบเม้นตามใหล่บางลากลงมาที่หน้าอกเนียนสวย สร้างรอยรักสีแดงไว้เต็มไปหมด ปากหนาค่อยๆเลื่อนไปที่ติ่งไตสีชมพูล่อตา ขบกัดเบาๆให้ร่างบางสะท้าน มืออีกข้างก้บดขี้เบาๆกับตุ่มสีชมพูอีกฝั่งนึง

ปกติมัน......ฮึ่ยยร่างบางนั้นไม่กล้าพูดออกมา

ปกติมันไม่แน่นอะหรอ?? ปกติก้แน่น แต่อยากลองแบบนี้ ทนหน่อยน้ะเด็กดีดรตะปลอบเสียงอ่อนโยน

อ้ะ....อ้า.....จะ เจ็บ ....เจ็บ เรตะ นายเอาออกไปก่อนซิด้วยความที่ไม่มีอะไรช่วยหล่อลื่นและไม่มีการเล้าโลม ทำให้ช่องทางนั้นสอดใส่ได้ยากกว่าปกติมากกกกกก

อา....เดี๋ยวก้ไม่เจ็บแล้ว เด็กดี ทนหน่อยเถอะน้ะเรตะรู้ดีว่าถ้าเอาออกไปมันก้จะต้องเสียดสีกับผนังด้านในอีก มันก้จะเจ็บมากกว่านี้อีก สุ้อยู่เฉยๆสักพักให้ร่างบางปรับตัวดีกว่า

ฮืออออ...ก้เค้าเจ็บหนิ(นั่นไง ร้องให้เลย เรตะ แกตายยย ย๊ากกก!!-คนแต่ง)โอ๊ยย อย่าพึ่งขยับสิ่ไคร้องเสียงหลง เมื่อเรตะเริ่มขยับตัวเข้าออกช้าๆ ส่วนมือก้ไม่ปล่อยให้ว่าง เลื่อนไปจับส่วนนั้นของร่างบาง ขยับไปตามกับจังหว่ะด้านหลับที่ตนเป็นคนสร้างขึ้น

อา......เดี๋ยวก้หายแล้วน้ะๆเรตะปลอบพรางขยับแรงขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางเริ่มปรับตัวกับมันได้แล้วจึงตอบสนองกลับอย่างดีผแล้วเมื่อกี๊จะปฏิเสททำไมลูก)

อ่ะ..อาาาา.....อ้าาาาเสียงครางไม่เปนภาษาหลุดออกจากปากบางสวยเป็นระยะๆ

อ้ะ.....จะไป แล้ว อื้อออออออร่างบางพูดก่อนที่เรตะกระแทกเข้าไปแรงๆอีกสองแล้วก้ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน เรตะค้างไว้สักพักก่อนจะถอนส่วนนั้นออกมา แล้วจัดการให้ร่างบางหันมาซบที่อกของตัวเอง

เรตะ ไปเข้าเรียนกันเหอะ เดี๋ยวก้โดนทำโทษอีกหรอกไคพูด(ไคจังของชั้นเป็นเด็กดี^_^)

พักก่อนก้ได้ เดี๋ยวค่อยเข้าไปเรตะพูดด้วยความเป็นห่วง

ไปเรียนกันเถอะ น้า ชั้นอยากไปเรียนแล้วอ่ะร่างบางในอ้อมกอดเริ่มอ้อน

โอเคๆ ไปก้ได้ ลุกไหวมั้ยเรตะถามเสียงนุ่ม

ลองดูก่อน ถ้าไม่ไหวนายต้องรับผิดชอบด้วยไคพูดขำๆ แล้วยิ้มให้กัน

อูยย!!....ไม่ไปแล่วไคพูดพรางทำหน้าตาหน้าสงสาร (เจ้บอ่ะ)

บอกแล้วว่าให้พักก่อนเรตะกำลังยืนขำร่างบางอยู่พูดขึ้นมา

หยุดเลยน้ะ แง๊!!! มาอุ้มไปเลย ชั้นจะไปเรียนไคโยนความรับผิดชอบมาให้เรตะเรียบร้อย

คร้าบบบบ เจ้าหญิงเรตะอุ้มไคขึ้นแนบอกแล้วเดินไปทางห้องเรียน

ห้องเรียน

อ่าว มากันแล้วหรอหายไปไหนมาทั้งคู่หล่ะเมื่อเดินเข้าห้องอาจารย์ก้ถามทันที ทั้งคู่ไม่ทันมองไปตรงที่นั่งของตัวเองว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญมานั่งอยู่แล้วคนนึง

อ่อ ไคจังหกล้มน่ะครับ ผมเลยช่วยพยุงเค้ามาเรตะตอบปัดๆไป

อืม ครูให้ซาเอโกะจังนั่งกับเรตะน้ะ ส่วนไคจังไปนั่งกับนาราคุระคุง โอเคน้ะอาจารย์พูดเองเออเอง ทำเอาทั้งสองอึ้งไปตามๆกัน

เรตะคุง ชั้นขอเรียกแบบนี้น้ะ มานั่งที่สิ่ซาเอโกะทำสายตาเชิญชวน และส่งสายตาชิงชังไปให้ไคจัง(มันวอนโดนตบซะแล้ว พวกเรา ลุย!!)

เอ่อ ไคจัง ชั้นอยากนั่งกับนายมากกว่ายัยนี่อ่ะเรตะกระซิบกับไค

อืออ ชั้นก้เหมือนกัน อยากนั่งกับนาย ชั้นกัวไอ้หื่นนี่อ่ะไคทำหน้าแหย๋ๆ

อาจารย์ครับ ให้ผมนั่งกับไคจังอย่างเดิมไม่ได้หรอเรตะตัดสินใจพูดออกไป ทั้งๆที่รู้ว่าอาจารย์คนนี้พูดคำไหนคำนั้น

ไม่ได้ ชั้นจัดที่ให้แล้ว พวกเทอก้นั่งตามที่ๆชั้นจัด อย่าเรื่องมากอาจารย์เสียงแหลมตวาดกลับทันที

ครับเรตะตอบได้เพียงเท่านั้น

ทนไปก่อนละกันน้ะครับที่รัก เห้อ คุนพ่อกลับมาค่อยทำเรื่องย้ายห้องละกันร่างสูงพูดแบบหน่ายๆ

บ้า แค่นี้เองไม่เหนต้องทำอะไรยุ่งยากเลยหนิ ช่างๆมันเหอะไคพูดให้เรตะใจเย็นลง

ไปนั่งที่ได้แล้ว เรตะไคพูดให้เรตะกลับไปนั่งที่ แต่ก่อนที่เรตะจะเดินกลับไป

จุ้บไคดึงแขนเรตะกลับมา แล้วประกบลิมฝีปากลงไปเบาๆทีนึงแล้วรีบดันตัวออกมา...ไคหน้าแดง...

ฟอดดดเรตะหอมไปที่แก้มนุ่มๆนั่นคืนให้ แล้วเดินไปนั่งยังที่ของตน

เรตะคุง !@@@#$##$%^$%#$%$%~เสียงซาเอโกะคอยเรียกเรตะตลอดเวลา แทบจะไม่ได้เรียน ไคมองแล้วหมั่นใส่

ส่วนนาราคุระก้ใช่ย่อย แอบจับนู่น แตะนี่ไคตลอดเวลา ..........โถ่ ชีวิตขิงชั้นทำไมต้องมาเจอไอ้พวกบ้ากาม กับยัยอกตู๊มด้วยเนี่ย........

ไคคิดกับตัวเอง(น่าจ๋งจ๋าน มานั่งกะเราดีก่า)

ออดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

เสียงสวรรค์ดังขึ้น เรตะและไครีบกระเด้งตัวขึ้นแล้วจ้ำๆไปข้างนอกห้องทันที

ไคจัง โดนมันทำอะไรตรงไหนรึป่าวเรตะรีบเดินไปจับมือร่างบางทันที

โดน ฮือ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!นิสัยขี้แยกำเริบ

มันทำอะไรเสียงที่ใครฟังก้รู้ว่าโมโหถามขึ้น

มันจับๆ แตะๆ แง๊ๆๆๆ ย้ายที่ๆๆๆ(เหมือนพ่อกะลูกเลย)

ไม่รอพ่อกลับมาแล้วว ว ฮึ่ยย โทรไปตอนนี้เลยเรตะทำท่าจะหยิบโทสับขึ้นมากดเบอร์หาพ่อ

แล้วนายโดนยัยนั่นทำอะไรมั่ง บอกมาเดี๋ยวนี้เลยน้ะไคเริ่มตั้งสติได้

โดนสิ่ ทำลายแก้วหูซะพังเลยเรตะพูดขำๆ

จิงด้วย ยัยนี่เสียงดังเปนบ้าตอนนี้ทั้งคู่เดินมาถึงโรงอาหารแล้ว ซึ่งสภาพก้ไม่ได้ต่างจากทุกวันคือ คนเยอะ จนเดี๋ยวนี้ชักจะชินซะแล้วหล่ะ

วันหลังทำข้าวกล่องมากินเองดีกว่า ขี้เกียดต่อแถวอ่ะไคบ่น

งั้นเดี๋ยวชั้นไปซื้อข้าวให้ นายไปซื้อน้ะ โอเคม๊ะเรตะถามดู เพราะไม่อยากให้ไคเข้าไปเบียดกับคนที่กำลังต่อแถว(อย่างไม่เปนระเบียบ)

อื้มมๆ ชั้นไปซื้อน้ำก้ได้แล้วไคก้เดินไปทางร้านน้ำ ที่คนยังไม่เยอะมากเท่าไหร่

อุ้ย ขอโท่ดค่ะ ซาเอโกะไม่ได้ตั้งใจ ขอโท่ดจิงๆนะค้ะเรตะที่เบียด(?????)เข้าไปซื้อข้าวมาได้แล้วเดินออกมาเหนพอดีว่าซาเอโกะจงใจจะทำกาแฟหกใส่คนรักของเค้า