Sf : Jealous

Actor : The Gazette

Author : Pongpang

.

เช้าที่แสนสดใส กับอารมที่แสนขุ่นเคือง

ฮึ่ยย ย. ถ้าเจอหน้าน้ะ แม่จะตั้นหน้าให้ซักสิบทีเสียงใสๆบ่นออกมาระหว่างเดินไปหาเพื่อนรักที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งใต้ต้นซากุระ

เป็นอะไรอีกหล่ะ ใครขัดใจมารึไงเสียงหวานอีกเสียงถามเพื่อนรัก

ก้อิตาบ้านั่นแหละ มีใครก้ไม่รู้มาจุกจิกด้วย แถมมันยังไม่หลีกออกมาอีกน้ะ ยอมให้เค้ายุ่งกะตัวเองอยู่นั่นแหละเสียงหวานบ่นออกมาเป็นชุด

เอาหน่า เค้าไม่ได้เปนคนทำหนิอุรุฮะพูดให้เพื่อนอารมเบาลง

ไอ้คนที่จีบนายอยู่ก้ร่วมอยู่ในนั้นด้วยแหละไคพูดพลางนึกไปถึงแฟนหนุ่มที่กำลังมีสาวๆลุมล้อมอยู่

ห๋า?? ไอ้นั่นด้วยหรอ ไหนบอกว่ารักชั้นไง แล้วไปเกาะแกะกับผุหญิงคนอื่น!!ป๊อก!! เสียงปากกาหักออกเป็นสองส่วน

อุรุฮะเริ่มโมโห เกือบจะใจอ่อนให้แล้วน้ะ แต่มาเจอแบบนี้ต้องไปดูซะหน่อย

ไปดูกันเหอะไคจังอุรุฮะเปนคนชวนเพือนเอง

อื้มม ไป ชั้นจะไปเจื๋อนไอ้นั่นของมันด้วยไคพูดแบบเดือดสุดๆแล้ว

ร่างบางทั้งสองเดินมาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกได้ดีว่าอารมบูดสุดๆ

คนเหนคนแรกคือรุกิ เพื่อนสนิดของอาโอยและเรตะที่เป็นคนพาผุหญิงพวกนี้มานั่งเปนเพื่อน

เห้ย ชั้นไปห้องน้ำก่อนน้ะเว่ยรุกิพูดขึ้น

เออๆ รีบๆมาหล่ะเรตะพูดบอกกับเพื่อนก่อนจะหันมาสนใจกับกระป๋องโค๊กตรงหน้า(ไคจังห้ามไม่ให้กินเบียร์ในมหาลัย)

เห้อ ป่านนี้อุรุจังจะมารึยังว้ะอาโอยพูดไม่ได้สนใจสาวๆที่นั่งอยู่ข้างๆนั่นเลย

ไม่รู้หว่ะ ไคจังของชั้นด้วย ถ้ามาก้ต้องเข้ามาหาแล้วสิ่ แต่นี่ยังไม่เห็นเลย คงยังไม่มามั้งเรตะพูดแบบมีเหตุผล

แล้วชั้นจำเป็นต้องมาหานายทั้งๆที่นายมีผู้หญิงนั่งคลอเคลียอยู่แบบนี้ด้วยหรอเสียงโหดๆดังมาจากด้านหลังของสองหนุ่ม

เห้ย !! สงสัยหูฝาด ได้ยินเสียงไคจังด้วยหว่ะเรตะบ่นๆ แต่ทำไมเสียงมันเหมือนไม่ได้หูฝาดเลย(ว้ะ)

เหอๆ ชั้นก้ได้ยินหว่ะ

คิดว่าหูหนวกซะอีกเสียงโหดๆหวานๆอีกเสียงดังตามมา

เห้ย คราวนี้ชั้นได้ยินเสียงของอุรุจังหว่ะอาโอยบอกกับเรตะ

ชั้นก้ได้ยินคราวนี้ทั้งสองคนมองหน้ากัน แล้วหันหลังกลับไปตามต้นเสียง

เห้ย!!!สองเสียงประสานกัน ความตกใจทำให้ผลักผู้หญิงสองคนนั้นออกไปอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งทำให้ไคกับอุรุฮะคิดว่าสองคนนี้แอบมากุ้กกิ้กกับสาวจิงๆ

อ๊ายย ยเสียงสองสาวที่ล้มไม่เปนท่าร้องวี๊ดว๊ายขึ้น

เรตะ นายเลือกเอา จะเลิกนิสัยนี้หรือว่านายจะเลิกกับชั้นไคพูดเสียงเด็ดขาด แต่ดวงตาใสกลับมีน้ำตาคลอที่ใกล้จะใหลลงมาเมื่อไหร่ก้ได้ เมื่อพูดจบ ร่างบางนั้นก้หันหลังวิ่งหนีกลับไปเลย

เพี๊ยะ!!!!

นี่ สำหรับเพื่อนนายที่ทำให้เพื่อนชั้นร้องให้

เพี้ยะ!!!!

นี่ สำหรับความไว้ใจของชั้น

เพี๊ยะ!!!!

และนี่ สำหรับน้ำตาของชั้น!!

เมื่ออุรุฮะตบอาโอยเส้ดสามครั้งก้วิ่งหนีไปอีกคน ...และแน่นอน อาโอยต้องวิ่งตาม...

ส่วนอีกสองสาว ได้แต่ยืนกรี๊ดกันอยู่ตรงนั้น ใครที่เดินผ่านไปผ่านมาได้แต่ส่งสายตามองอย่างสมเพช

...............................................................................................

ทางด้านรุกิ ที่หนีหายมาก้ไปเหนไคกับเรตะกำลังทะเลาะกันอยู่ก้รู้สึกผิด

นายไม่ต้องมาพูด นายแค่ตอบมาคำเดียวว่านายจะเลือกใครเสียงไคที่ตอนนี้น้ำตาใหลนองหน้า แต่ยังคงประคองไม่ให้เสียงสั่นมากนัก

ชั้นก้ต้องเลือกนายอยู่แล้วเรตะตอบอย่างหนักแน่น

แล้วนายไปยุ่งกับพวกนั้นทำไมไคยังคงถามต่อ

เอ่อ ก้พวกนั้นมาเอง ชั้นไม่ได้เข้าไปยุ่งน้ะเรตะพูดตามความจริง

แล้วทำไมนายไม่หนี หรือขอตัวออกมาหล่ะนั่น คำถามสำคัญ

ก้กำลังคุยกับรุกิอยู่ไงเรตะก้ยังตอบตามความเป็ยจริง แต่ไคคิดว่านั่นไม่ใช่ ไคคิดว่าคำพูดนั้นคือการแก้ตัว

ถ้านายจะคบกับชั้นแต่ว่า มีความลับกันก้อยากคบดีกว่าไคพูดพลางทำท่าจะเดินหนีอีก

เดี๋ยวๆ ชั้นพาพวกนั้นมาเองแหละ แม๋ แล้วชั้นก้ชวนเรตะคุยจริงๆรุกิโพล่งขึ้นหลังจากมองคู่นี้มานาน

จิงหรอไคถามหยั่งเชิง

จิง!!!รุกิตอบอย่างหนักแน่น

จิงหรอ เรตะไคหันมาถามเรตะ

จิงสิ่จ๊ะ ที่รักหายโก่ดผมเถอะน้ะ ทีนี้ คราวหลังผมจะสบัดออกไปให้หมดเลย น๊าเรตะเริ่มอ้อน เมื่อเหนไคมีท่าทีอ่อนลง

ก้ได้ ถ้ามีอีก นายตายแน่ เรตะไคพูดไว้เท่านั้นก่อนจะเดินไปทางตึกเรียน เรตะหันมามองหน้ารุกิพลางพูดว่า

ขอบใจน้ะเพื่อนแล้วรีบวิ่งตามไคไปทันที

ตามมาทำไมไคถาม แต่เสียงไม่ใช่แบบเดิมแล้ว ครั้งนี้ดูเสียงจะติดงอนๆซะมากกว่า

โห่ อย่างอนเลยน้า ผมขอโท่ด ยกโท่ดให้ผมไปแล้วไม่ใช่หรอ ที่ร๊ากกเรตะพูดเสียงกะล่อน(รุสึกชั้นแต่งกี่เรื่องๆไคจังจะดีทุกเรื่องเลยง่ะ??)

พอๆๆ ไม่ต้องมายุ่ง อยากอยู่คนเดียว เชิญนายไปนั่งกับยัยพวกนั้นเถอะไคยังงอนไม่เลิก

เห้อ ห๊าาาาา ยังไม่เลิกงอนอีกหรอ ไคจางงงงเรตะหมดแรงอ้อน(แต่ผมมีแรงทำอย่างอื่นน้ะคร้าบ-เรตะ)

ใครงอนใคร ไม่เหนมีเลยไคพูด ส่วนเรตะทำตาปริบๆ อะไรกันเนี่ย

มีสิ่ ก้ไคจังงอนผมอ่ะเรตะแกล้งตีสีหน้าจิงจัง

ป่าวงอน จะไปไหนก้ไปเลยไป ชั้นจะไปเรียนไคไล่เรตะ(แต่ว่ามันเรียนด้วยกันหนิหว่า)

ผมก้จะไปเรียน ใครน้ะ ที่พูดอยุทุกวันว่า ห้ามโดดน้ะๆ แต่ตอนนี้จะไล่ผมไปซะแล้ว เห้อเรตะพูดเสียงเนือยๆ(มันแกล้ง)

ก้ได้ จะไปเรีนก้ไปเลย อึ่ยย นายบ้าไคเริ่มงงกะตัวเอง(คนแต่งก้งงเปนเพื่อนไคจังด้วย)

แล้วไคก้เดินขึ้นตึกเรียนไป แต่ไม่ได้เข้าห้องเรียน เรตะที่เดินตามหลังไปก้งง ไหนบอกจะไปเรียนไง เหนดังนั้นเรตะจึงเดินตามไปห่างๆ

.................................................. ดาดฟ้า

อ๊าาาาา บนนี้อากาศบริสุทธิ์จัง สดชื่นจิงๆเลยไคพูดกับตัวเอง รอยยิ้มใสๆเกิดขึ้นบนใบหน้า รอยยิ้มที่เรตะมักได้รับมันเป็นประจำ และคนอื่นไม่มีวันได้

เห้อ ชั้นก้ไม่ได้อยากโก่ดนายนักหรอกนายเรตะบ้า ทำไมชอบทำให้หึงนักน้ะ หรือว่าเบื่อกันแล้วหล่ะ แล้วจะมาง้อทำไม ไม่ไปอยู่กับยัยอกตู๊มพวกนั้นหล่ะ ชิส์ เอ๋? แต่ถ้าไม่รักกันแล้วจะมาง้อทำไม โอ๊ย สับสน แล้วจะมาคิดเรื่องเครียดๆทำไมเนี่ย บ้าแล้วแน่ๆเลยไคจัง ไคพูดกับตัวเองคนเดียว

เรตะที่ยืนแอบฟังอยู่ถึงกับยิ้ม เด็กจิงๆเลย แล้วชอบทำตัวโห่ดๆ เป็นผู้ใหญ่ หึหึ ยังไงนายก้ไม่เคยเปลี่ยนเลยซิน้ะ เด็กยังไงก้ยังงั้น น่ารักซะไม่มี

นายหึงชั้นยังไม่หายอีกหรอ ไคจังเรตะเดินเข้ามาพรางพูดเสียงทะเล้น

อืม ใช่ เห้ย!!นายตามมาทำไมไคที่กำลังนั่งพิงกำแพงเพลินๆถึงกับตกใจ

ก้เดินตามสิ่ แล้วก้มาได้ยินเด็กแถวนี้บ่นๆอะไรชั้นก้ไม่รู้เรตะแกล้งว่าไค

อะไร ใครเด็ก ชั้นโตแล้วไคเถียงสุดชีวิตเลย

นายไง โห่ ผู้ใหญ่ที่ไหนมานั่งพูดอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าให้อากาศฟังเรตะย้อนถามให้

ก้ผู้ใหญ่อย่างชั้นไง มีปัญหาม๊ะไคพูดเหมือนจะหาเรื่อง(แก้เขินๆ)

อ่อ ว่าแต่ เรายังไม่เคยทำกันที่รร.เลยน้ะ นายสนใจม๊ะเรตะยังเล่นไม่เลิก

บ้า เชิญนายทำไปคนเดียวเถอะ ชั้นไปดีกว่า เดี๋ยวเปนตากุ้งยิงไคหน้าแดง แกล้งตอบปัดๆไป

ฮ่าๆๆๆ นายคิดว่านายจะหนีพ้นหรอ หึ๊ม?เรตะถาม (อย่าต่อยมันอ้ะๆ มันจะกินไคจังของเค้าแล้วๆT_T-คนแต่ง)

อิตาบ้าไคพูดเบาๆกับตัวเอง

ห้ะ อะไรน้ะเรตะได้ยินอะไรบ้าๆ ก้เลยถามออกไป

....................................ไคไม่ตอบอะไร แล้วรีบลุกขึ้นทำท่าจะเดินไป แต่ เรตะดึงแขนเล้กให้ลงมานั่งที่ตักตัวเองซะก่อน วงแขนแข็งแรงกอดร่างบางนั้นไว้แน่น ไคพยายามดิ้นให้หลุดยังไงก้ไม่หลุด เลยได้แต่นั่งอยู่เฉยๆ

มาให้กินซะดีๆ ที่นายนั่งดิ้นไปดิ้นมาเมื่อกี้มันปลุกนายชายชั้นเรตะไม่ได้โกหกน้ะ (ผมพูดจิงๆค้าบบ-เรตะ) ไคเองก้พอจะรู้สึกได้ เลยได้แต่นั่งหน้าแดง

อืม........ รอบเดียวพอน้ะ ถ้าเกินคืนนี้อด

ค้าบบบ จะกินละน้า เอาตรงไหนก่อนดีปากก้พูดไป แต่มือก้ทำหน้าที่ปลดกระดุมเสื้อร่างบางออกไปด้วย ทีละเม็ดๆ จนเสื้อนักเรียนสีขาวหลุดไปอยู่กับพื้น กางเกงสีดำที่ร่างบางใส่อยู่ก้เช่นเดียวกัน เรตะจัดการปลดซิบแล้วล่นมันลงไปอยู่กับเจ้าเสื้อสีขาวนั่นเป็นที่เรียบร้อย

อื้ออ เรตะ เดี๋ยวก่อนไคท้วงขึ้น

อะไรคร้าบบ หื๊ม?เรตะถามเสียงนุ่ม

คือว่า กลับบ้านค่อยทำไม่ได้หรอ ตรงนี้เดี๋ยวใครมาเหนเข้าไคพยายามหาเหตุผลมาอ้าง

บอกตอนนี้คิดว่าทันหรอ คนสวยคนตัวใหญ่พูดเสียงแหบพร่าข้างใบหูสวย

อื้มม.......อืมร่างสูงเลื่นริมฝีปากมาประกบปากบางนั้นทันที

อื้มม มมม มม มมม มมมม ม.จูบที่เนิ่นนานทำให้คนที่ถูกจูบนั่นหายใจไม่ทัน เสียงครางประท้วงจึงหลุดออกมาจากคนที่อยู่ข้างล่าง(และเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างแรง)

ระ เรตะ อ้ะ....อา.......อ้าาาาาาร่างบางร้องเสียงหลง เมื่อเรตะถอดเสื้อผ้าของตนออกแล้วจับส่วนนั้นใส่เข้าในภายในตัวร่างบาง โดยที่ยังไม่ได้มีการเล้าโลมใดๆ มีเพียงแค่จูบเท่านั้น

อาาาาาาาา....แน่นจังเลยไคจัง ไม่เจอกันแค่ครึ่งวันเองน้ะเรตะเหมือนจะพูดกับช่องทางนั้น(??)

อ่าาาาาาาาาาา.....บะ บ้า ละ...แล้วใครให้นายใส่เข้ามาเลยหล่ะไคเริ่มงอน

ก้มันแน่นดีหนิเรตะพูดไปเพราะอยากแกล้งร่างบางนั้น แล้วก้เลื่อนริมฝีปากไปขบเม้นตามใหล่บางลากลงมาที่หน้าอกเนียนสวย สร้างรอยรักสีแดงไว้เต็มไปหมด ปากหนาค่อยๆเลื่อนไปที่ติ่งไตสีชมพูล่อตา ขบกัดเบาๆให้ร่างบางสะท้าน มืออีกข้างก้บดขี้เบาๆกับตุ่มสีชมพูอีกฝั่งนึง

ปกติมัน......ฮึ่ยยร่างบางนั้นไม่กล้าพูดออกมา

ปกติมันไม่แน่นอะหรอ?? ปกติก้แน่น แต่อยากลองแบบนี้ ทนหน่อยน้ะเด็กดีดรตะปลอบเสียงอ่อนโยน

อ้ะ....อ้า.....จะ เจ็บ ....เจ็บ เรตะ นายเอาออกไปก่อนซิด้วยความที่ไม่มีอะไรช่วยหล่อลื่นและไม่มีการเล้าโลม ทำให้ช่องทางนั้นสอดใส่ได้ยากกว่าปกติมากกกกกก

อา....เดี๋ยวก้ไม่เจ็บแล้ว เด็กดี ทนหน่อยเถอะน้ะเรตะรู้ดีว่าถ้าเอาออกไปมันก้จะต้องเสียดสีกับผนังด้านในอีก มันก้จะเจ็บมากกว่านี้อีก สุ้อยู่เฉยๆสักพักให้ร่างบางปรับตัวดีกว่า

ฮืออออ...ก้เค้าเจ็บหนิ(นั่นไง ร้องให้เลย เรตะ แกตายยย ย๊ากกก!!-คนแต่ง)โอ๊ยย อย่าพึ่งขยับสิ่ไคร้องเสียงหลง เมื่อเรตะเริ่มขยับตัวเข้าออกช้าๆ ส่วนมือก้ไม่ปล่อยให้ว่าง เลื่อนไปจับส่วนนั้นของร่างบาง ขยับไปตามกับจังหว่ะด้านหลับที่ตนเป็นคนสร้างขึ้น

อา......เดี๋ยวก้หายแล้วน้ะๆเรตะปลอบพรางขยับแรงขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางเริ่มปรับตัวกับมันได้แล้วจึงตอบสนองกลับอย่างดีผแล้วเมื่อกี๊จะปฏิเสททำไมลูก)

อ่ะ..อาาาา.....อ้าาาาเสียงครางไม่เปนภาษาหลุดออกจากปากบางสวยเป็นระยะๆ

อ้ะ.....จะไป แล้ว อื้อออออออร่างบางพูดก่อนที่เรตะกระแทกเข้าไปแรงๆอีกสองแล้วก้ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน เรตะค้างไว้สักพักก่อนจะถอนส่วนนั้นออกมา แล้วจัดการให้ร่างบางหันมาซบที่อกของตัวเอง

เรตะ ไปเข้าเรียนกันเหอะ เดี๋ยวก้โดนทำโทษอีกหรอกไคพูด(ไคจังของชั้นเป็นเด็กดี^_^)

พักก่อนก้ได้ เดี๋ยวค่อยเข้าไปเรตะพูดด้วยความเป็นห่วง

ไปเรียนกันเถอะ น้า ชั้นอยากไปเรียนแล้วอ่ะร่างบางในอ้อมกอดเริ่มอ้อน

โอเคๆ ไปก้ได้ ลุกไหวมั้ยเรตะถามเสียงนุ่ม

ลองดูก่อน ถ้าไม่ไหวนายต้องรับผิดชอบด้วยไคพูดขำๆ แล้วยิ้มให้กัน

อูยย!!....ไม่ไปแล่วไคพูดพรางทำหน้าตาหน้าสงสาร (เจ้บอ่ะ)

บอกแล้วว่าให้พักก่อนเรตะกำลังยืนขำร่างบางอยู่พูดขึ้นมา

หยุดเลยน้ะ แง๊!!! มาอุ้มไปเลย ชั้นจะไปเรียนไคโยนความรับผิดชอบมาให้เรตะเรียบร้อย

คร้าบบบบ เจ้าหญิงเรตะอุ้มไคขึ้นแนบอกแล้วเดินไปทางห้องเรียน

ห้องเรียน

อ่าว มากันแล้วหรอหายไปไหนมาทั้งคู่หล่ะเมื่อเดินเข้าห้องอาจารย์ก้ถามทันที ทั้งคู่ไม่ทันมองไปตรงที่นั่งของตัวเองว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญมานั่งอยู่แล้วคนนึง

อ่อ ไคจังหกล้มน่ะครับ ผมเลยช่วยพยุงเค้ามาเรตะตอบปัดๆไป

อืม ครูให้ซาเอโกะจังนั่งกับเรตะน้ะ ส่วนไคจังไปนั่งกับนาราคุระคุง โอเคน้ะอาจารย์พูดเองเออเอง ทำเอาทั้งสองอึ้งไปตามๆกัน

เรตะคุง ชั้นขอเรียกแบบนี้น้ะ มานั่งที่สิ่ซาเอโกะทำสายตาเชิญชวน และส่งสายตาชิงชังไปให้ไคจัง(มันวอนโดนตบซะแล้ว พวกเรา ลุย!!)

เอ่อ ไคจัง ชั้นอยากนั่งกับนายมากกว่ายัยนี่อ่ะเรตะกระซิบกับไค

อืออ ชั้นก้เหมือนกัน อยากนั่งกับนาย ชั้นกัวไอ้หื่นนี่อ่ะไคทำหน้าแหย๋ๆ

อาจารย์ครับ ให้ผมนั่งกับไคจังอย่างเดิมไม่ได้หรอเรตะตัดสินใจพูดออกไป ทั้งๆที่รู้ว่าอาจารย์คนนี้พูดคำไหนคำนั้น

ไม่ได้ ชั้นจัดที่ให้แล้ว พวกเทอก้นั่งตามที่ๆชั้นจัด อย่าเรื่องมากอาจารย์เสียงแหลมตวาดกลับทันที

ครับเรตะตอบได้เพียงเท่านั้น

ทนไปก่อนละกันน้ะครับที่รัก เห้อ คุนพ่อกลับมาค่อยทำเรื่องย้ายห้องละกันร่างสูงพูดแบบหน่ายๆ

บ้า แค่นี้เองไม่เหนต้องทำอะไรยุ่งยากเลยหนิ ช่างๆมันเหอะไคพูดให้เรตะใจเย็นลง

ไปนั่งที่ได้แล้ว เรตะไคพูดให้เรตะกลับไปนั่งที่ แต่ก่อนที่เรตะจะเดินกลับไป

จุ้บไคดึงแขนเรตะกลับมา แล้วประกบลิมฝีปากลงไปเบาๆทีนึงแล้วรีบดันตัวออกมา...ไคหน้าแดง...

ฟอดดดเรตะหอมไปที่แก้มนุ่มๆนั่นคืนให้ แล้วเดินไปนั่งยังที่ของตน

เรตะคุง !@@@#$##$%^$%#$%$%~เสียงซาเอโกะคอยเรียกเรตะตลอดเวลา แทบจะไม่ได้เรียน ไคมองแล้วหมั่นใส่

ส่วนนาราคุระก้ใช่ย่อย แอบจับนู่น แตะนี่ไคตลอดเวลา ..........โถ่ ชีวิตขิงชั้นทำไมต้องมาเจอไอ้พวกบ้ากาม กับยัยอกตู๊มด้วยเนี่ย........

ไคคิดกับตัวเอง(น่าจ๋งจ๋าน มานั่งกะเราดีก่า)

ออดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

เสียงสวรรค์ดังขึ้น เรตะและไครีบกระเด้งตัวขึ้นแล้วจ้ำๆไปข้างนอกห้องทันที

ไคจัง โดนมันทำอะไรตรงไหนรึป่าวเรตะรีบเดินไปจับมือร่างบางทันที

โดน ฮือ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!นิสัยขี้แยกำเริบ

มันทำอะไรเสียงที่ใครฟังก้รู้ว่าโมโหถามขึ้น

มันจับๆ แตะๆ แง๊ๆๆๆ ย้ายที่ๆๆๆ(เหมือนพ่อกะลูกเลย)

ไม่รอพ่อกลับมาแล้วว ว ฮึ่ยย โทรไปตอนนี้เลยเรตะทำท่าจะหยิบโทสับขึ้นมากดเบอร์หาพ่อ

แล้วนายโดนยัยนั่นทำอะไรมั่ง บอกมาเดี๋ยวนี้เลยน้ะไคเริ่มตั้งสติได้

โดนสิ่ ทำลายแก้วหูซะพังเลยเรตะพูดขำๆ

จิงด้วย ยัยนี่เสียงดังเปนบ้าตอนนี้ทั้งคู่เดินมาถึงโรงอาหารแล้ว ซึ่งสภาพก้ไม่ได้ต่างจากทุกวันคือ คนเยอะ จนเดี๋ยวนี้ชักจะชินซะแล้วหล่ะ

วันหลังทำข้าวกล่องมากินเองดีกว่า ขี้เกียดต่อแถวอ่ะไคบ่น

งั้นเดี๋ยวชั้นไปซื้อข้าวให้ นายไปซื้อน้ะ โอเคม๊ะเรตะถามดู เพราะไม่อยากให้ไคเข้าไปเบียดกับคนที่กำลังต่อแถว(อย่างไม่เปนระเบียบ)

อื้มมๆ ชั้นไปซื้อน้ำก้ได้แล้วไคก้เดินไปทางร้านน้ำ ที่คนยังไม่เยอะมากเท่าไหร่

อุ้ย ขอโท่ดค่ะ ซาเอโกะไม่ได้ตั้งใจ ขอโท่ดจิงๆนะค้ะเรตะที่เบียด(?????)เข้าไปซื้อข้าวมาได้แล้วเดินออกมาเหนพอดีว่าซาเอโกะจงใจจะทำกาแฟหกใส่คนรักของเค้า

ซาเอโกะ เทอทำอะไร อย่าคิดว่าชั้นไม่เหนน้ะเรตะเดินมาทำหน้าโหด แล้วพูดเสียงดังกลางโรงอาหาร

คนอื่นที่อยู่รอบๆหันมาดูเหตุการณ์ก้พอจะรู้ว่าซาเอโกะทำจิงๆ เนื่องจากเรตะเป็คนมีเหตุผลเสมอ.....

ช่างเหอะ สงสัยจะแก่เกินไปแล้วมาเดินผิดที่ในรร.หล่ะสิ่ ได้ข่าวมาว่าเรียนไม่จบสักทีไม่ใช่หรอป้า!~ไคจังอีกคนเริ่มเข้าสิง

อ๊ายยย ใครป้าย๊ะซาเอโกะโวยวายทันที

อย่างนี้เค้าเรียกว่าร้อนตัวรึป่าว เรียนที่นู่นที่นี่ไม่จบสักที แถมยังไล่จับผู้ชายไปทั่วอย่างเทอน่ะ อายุจะ26อยู่แล้ว ยังจะมาเรียนอีกเสียงใสๆอีกเสียงดังมาจากด้านบนชั้นสองของโรงอาหาร

ใครน่ะซาเอโกะตะโกนถามทันที แต่ตอนนี้ทุกคนต้องซุบซิบกันเรื่องเทอแน่ๆ

แน่จิงหาให้เจอเด่ะๆ หึหึเสียงนั้นยังคงดังมาจากที่ใดที่หนึ่ง

ออกมาซิ ถ้าไม่ออกมาแล้วชั้นจะเห็นมั้ยซาเอโกะตะโกนเสียงดัง

แค่นี้ก้หาไม่เจอ ชิส์แล้วเจ้าของเสียงนั้นก้ปรากฏขึ้นตรงระเบียงชั้นสองของโรงอาหารแห่งนี้

อุรุฮะ หายไปไหนมา ทำไมไม่เข้าเรียนเมื่อไคเหนเจ้าของเสียงนั้นก้ตะโกนถามเพื่อนรักทันที

ก้ ไปเคลียกะไอ้บ้านั่นแหละ ฮึ่ยย คนอะไร พูดไม่รู้เรื่องเลยอุรุฮะพูดอย่างหัวเสียงทันที เมื่อนึกถึงคนเมื่อเช้าที่ทำให้ไม่ได้ไปเรียนนั่น

เรื่องมันมีอยู่ว่า...................................

ไม่ต้องตามมา ไอ้บ้าเสียงใสๆของอุรุฮะตะโกนบอกคนที่วิ่งตามหลังมา

โถ่ ผมขอโท่ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดอาโอยลากเสียงยาว

ไม่ต้องมาขอโทด ไอ้คนหลายใจ ไอ้คนเจ้าชู้ ไอ้คนหลอกลวงอุรุฮะด่าให้เปนชุด

ผมจะไม่ทำอีกแล้วค๊าบบอาโอยพูดพรางทสายตาน่าสงสาร

ชั้นไม่เชื่อเสียงแข็งขึ้นมาทันทีเมื่อได้ฟังคำแก้ตัวจากอีกคน จะให้เชื่อได้ไง ก้เหนอยู่ตำตาว่าไปนั่งกับยัยพวกนั้น

เชื่อกันหน่อยสิ่ น้ะ น้าอาโอยเริ่มเข้ามาอ้อน

ออกไปไกลๆยังไม่ทันจะเดินมาถึง แต่คนตัวเล็กได้ยินเสียงฝีเท้าของอีกคนจึงตะโกนไล่ให้ไปไกลๆ

ไม่ ฟังกันบ้างสิ่ ยังไม่ได้ฟังคำอธิบายอะไรเลยก้ไล่ๆไปแล้ว อย่างงี้จะรู้ได้ไงว่าอะไรมันคืออะไรอาโอยเริ่มหงุดหงิดบ้าง

.................................................เงียบ อาโอยจึงใช้โอกาศนี้พูดต่อ

ผู้หญิงสองคนนั้นมากับรุกิ แล้วอยู่ดีๆเค้าก้มานังข้างๆผมกับเรตะ แล้วก้ให้ผมช่วยอธิบายเรื่องรายงานให้ฟัง เพราะเทอเป็นเด็กใหม่ปี1 ส่วนเจ้ารุกิหน่ะ อยู่ดีๆก้ขอตัวไปห้องน้ะแล้วก้หายหัวไปเลย พออุรุจังมาก้เหนแค่ผมสองคนกับผู้หญิงอีก2คนนั้น แล้วก้โก่ดผม จนผมไม่มีเวลาจะอธิบายอะไรเลย ฟังดูอาจเหมือนข้อแก้ตัวน้ะ แต่ผมพูดจากความจิง ทั้งหมด จะเชื่อหรือไม่ก้ตามใจแล้วหล่ะอาโอยอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้คนที่ยืนหันหลังให้ตนอยู่ฟัง

อืม จะเชื่อสักครั้งนึงร่างบางเอ่ยเสียงเรียบ

จิงน้ะ

อื้มม

เย่ๆๆๆ เยสๆๆอาโอยทำท่าดีใจสุดฤทธิ์ พอดีกับที่อุรุฮะหันมาเห็นพอดี

นี่ๆ เกินไปๆ แค่นี้นายจะบ้ารึป่าวเสียงใสแหว๋เข้าให้

ก้มันดีใจหนิ อย่างนอยอุรุจังก้เชื่อผมยังคงยิ้มไม่หาย

ตาบ้า!!อุรุฮะพูดจบก้เดินหนีไปอีก

ไม่ต้องตามมา

จะตามอาโอยลอยหน้าลอยตาพูดและเดินตามต่อไป

จะตามทำไมอุรุฮะหันมาถามแล้วมองแบบหาเรื่อง

ตามมาก้จะ...คนพูดทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง

จะอะไร บอกมาสิ่ แล้วถ้าไม่บอกมาก้ไม่ต้องตามมาแล้วอุรุฮะเริ่มหงุดหงิด

โอ๋ๆ จ้าาาา บอกแล้วๆ จะถามว่า [b]เรามาคบกันได้มั้ย คือ ผมจิงจัง จิงๆน้ะ เหนครั้งแรกก้รักแล้วอ่ะ[/b]คนพูดทำสีหน้าจิงจังอีกรอบ

เอ่อ กะ ก้ได้ [b]ชั้นเองก้เริ่มจะเปิดรับนายเข้ามาแล้วอ่ะ แบบว่าๆ มัน มันขาดไม่ได้อ่ะ[/b]คนตัวเล็กพูดไปหน้าแดงไป แล้วก้ก้มหน้าเพื่อไม่ให้อีกคนมองเหนว่าหน้าตัวเองแดงขนาดไหน

กลับมาที่ปัจจุบัน

อ๋อ นายกับอาโอยโดดเรียนไปสารภาพรักกันหรอกหรอคนพูดทำน้ะเสียงน้อยใจ

อ่ะ ไคจางง ก้อิตาบ้านั่นมันเดินตามมาเองหนิ เค้าไม่ได้อยากโดดซะหน่อยอุรุฮะเดินเข้าไปอ้อน

อ่าว ที่รัก พูดให้มันดีๆหน่อยสิคร้าบ ใครเปนคนทำให้ผมต้องเดินตามละ ก้ผมต้องตามไปง้อไม่ใช่หรอคนหล่อยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆใบหน้าหวาน

อาโอยนายออกไปไกลๆก่อนได้มั้ย ชั้นจะคุยกับเพื่อนชั้นอุรุฮะเอ่ยปากไล่

นี่ พวกเทอคุยกันไม่เกรงใจชั้นเลยน้ะ ชั้นยังไม่ได้เคลียกับพวกเทอเลยเสียงแหว๋ๆของซาเอโกะดังแทรกขึ้นมา

เทอหนะ หุบปากไปเลยไคหันไปพูด

ว่าไงโดดเรียนไปสารภาพรักแล้วไงต่อ ตกลงใครตามใครอะไร ชั้นยัง งง อยู่เลยน้ะไคยังเบลอๆ(เหมือนคนแต่งตอนนี้ เบลอ ไม่ไหวแล้ว เมาตัวอักษรที่เล่นต่อเพลง)

โอยแหละ ตามชั้นมาทำไมก้ไม่รู้อุรุฮะโบ้ยไปเต็มที่

เออๆ ชั้นตามก้ได้ ความจริงชั้นก้ตามอยู่แล้วหนิ ตามไปแล้วผิดมากเลย ขอโท่ดแล้วกันที่โดดเรียนตามนายอาโอยพูดด้วยน้ำเสียงติดงอนๆนิดๆ

ตุ๊ยยย! ไอ้โอย ป่านนี้ยังงอนเป็นผู้หญิงไปได้ ฮ่าๆๆๆๆเรตะแทรกขึ้นมาเมื่อได้ยินเพื่อนรักพูดแบบนั้น

เออ กุเป็นผู้หญิง แล้วยัยเป็ดเพื่อนรักของแฟนเมิงอ่ะ แมนมากเลย ฮึอ่าว ยังไม่ทันไรเริ่มกัดกันแล้ว

โหย! ไอ้ถึก ที่ตอนจีบชั้นน้ะ ทำเป็นสุภาพบุรุษ พอชั้นตกลงแล้วก้เผยธาตุแท้ออกมา ไอ้บ้าเอ๊ยอุรุฮะได้ยินก้วีนใส่ทันที

เออ เผยธาตุแท้ออกมาได้ซะทีนะเมิง อึดอัดมั้ย ที่ต้องทำเป็นสุภาพบุรุษอยู่ตั้งนานอ่ะเรตะถามเพื่อนรักอีกที

เดี๋ยวน้ะ ธาตุแท้อะไรกัน ทำไมไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย เรตะ อธิบายมาไคที่ฟังทั้ง3เถียงกันจน งง เลยถามขึ้น

ก้มันหน่ะ ความจิงไม่ได้เป็นคนพูดเพราะอะไรเล๊ย ปากยังสุนัขรับประทานอีกคนตัวสูงแฉความลับของเพื่อนออกมาหมด

อ่อ งั้น อุรุฮะนายคิดดีๆน้ะ ว่าจะเอายังไง ชั้นเป็นห่วงไคเริ่มเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมา(พึ่งจะห่วงหรอนู๋)

ชั้น....อยากเปลี่ยนใจ........อุรุฮะพูด แล้วหยุดอยู่แค่นั้น

ห๊า!!! เปลี่ยนใจสามเสียงตะโกนออกมาดังลั่น

นี่ คุยอะไรกันย๊ะ ชั้นยืนฟังพวกนายพูดกันจนเมื่อยแล้วน้ะเสียงแหว๋นั้นแทรกเข้ามาอีกแล้ว

อย่ายุ่ง คนจะคุยกันคราวนี้4เสียงพูดออกมาพร้อมกัน

กรี๊ดด!! นี่พวกเทอกล้ามาตะคอกใส่ชั้นหรอ กรี๊ดดดดซาเอโกะกรี๊ดดังลั่นโรงอาหาร เรียกให้สายตาคนทั้งโรงอาหารหันกลับมามองที่เทออีกครั้ง

รำคาน เรตะไปซื้อขนมปังให้หน่อยสิ่ เอาแบบเดิมน้ะไคอ้อนเสียงหวาน พรางส่งสายตาเย๊ยๆไปให้ซาเอโกะ

คร้าบ ที่รัก รอผมอยู่ตรงนี้น้ะ เดี๋ยวผมไปซื้อให้พอดีกับที่นาราคุระเดินมาทางนี้พอดี เรตะเลยเล่นแล้วหันไปสบตากับนาราคุระแบบเย๊ยหยันเช่นเดียวกับที่ไคส่งให้ซาเอโกะ

ว่าแต่เมื่อกี๊อุรุฮะจะเปลี่ยนใจเรื่องอะไรน้ะไคหันมาถามเพื่อนต่อหลังจากที่เรตะเดินไปซื้อขนมปัง

ก้ จะเปลี่ยนใจ จะไม่คบกับมัน(มองไปทางอาโอย)แล้ว จะดัดนิสัยคนนิสัยไม่ดี เปนสุภาพบุรุษเมื่อไหร่ค่อยมาคบกันอุรุฮะยื่นคำขาด อาโอยที่ยืนฟังอยู่ด้วยมีอาการหงอยลงทันที

เอ่อ ชั้นว่าอิตานั่นก้น่าสงสารเหมือนกันน้ะ ดูสิ่ หงอยเลยไคที่นั่งหันหน้าให้อาโอยที่ยืนอยูข้างหลังอุรุฮะ สังเกตุเห็นทันทีว่าพออุรุฮะพูดจบอาโอยมีอาการยังไง

ไม่ ถ้าชั้นยอมตอนนี้เดี๋ยวก้ไม่ได้ดัดนิสัยสิ่อุรุฮะกระซิบกันเพื่อน

นี๊ ตกลงนายเป็นใครเนี่ยเสียงนั้นดังมาอีกแล้ว คราวนี้ทุกคนมองกันตาค้าง

ชั้น อุรุฮะ ว่าที่เมียของประทานนักเรียนรร.นี้ พอใจยัง รำคานอุรุฮะยืนขึ้นแล้วหันไปแนะนำตัว(ตะโกนใส่หน้า)

ช่ายย ว่าที่เมียประทานนั้กเรียนรร.นี้ เทอหน่ะ อย่ามาหาเรื่องดีกว่าอาโอยได้ยินก้ใจชื้นขึ้นมาทันที

แล้ว...ประทานนักเรียนอยู่ไหนหล่ะ ถึงปล่อยให้ว่าที่ภรรยามายืนให้ผู้ชายกอดแบบเนี้ยซาเอโกะทำท่าชะเง้อหาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นประทานนักเรียน

.........???..........ทุกคนที่อยู่แถวนั้นตาค้าง

55555555555555555555555555เสียงหัวเราะที่ดังมาจากทั่วทุกด้านรอบตัวเทอดังสนั่นทันที

นี่ ยัยเสียงแหลม เทอไม่รู้หรอ ว่าคนที่ยืนอยู่หน้าเทอหน่ะ ประทานนักเรียนเชียวน้ะนาราคุระเห็นว่ายืนเซ่อมานานแล้วถึงกับต้องตะโกนบอก

อะ อ่าว หรอ ชั้นคิดว่าประทานนักเรียนที่นี่จะทึ่มๆ บื้อๆซะอีก รู้งี้น่าจะจีบตั้งแต่แรกประโยคแรกพูดออกมาทำให้ทุกคนเงียบอีกครั้งส่วนประโยคหลังพูดกับตัวเองเบาๆ แต่เรตะที่ซื้อขนมปังกลับมาพอดีได้ยินเข้า

เทอคิดจะจับเพื่อนชั้นอีกคนหรอ อยาหวังเลยเรตะพูดเสียงเรียบแล้วเดินผ่านไปทันที

ที่รักคร้าบ ขนมปังแบบที่ไตจังชอบ แล้วนี่ก้น้ำแดงจากเสียงเรียบๆที่ฟังดูน่ากลัวเมื่อกี๊แปลเปี่ยนเป็นเสียงที่ฟังดูทะเล้นๆแทนเมื่ออยู่ใกล้คนรัก

ขอบคุนฮะไคหันไปขอบคุนแล้วยิ้มหวานให้ แถมหอมแก้มอีก1ที

แม๋ เพื่อสุดที่รัก ผมทำได้อยู่แล้วหล่ะครับปากหวานใส่ทันที คนฟังได้แต่หน้าแดง

ไคจังจะต้องเส็ดชั้นแน่ ไอ้เรตะนาราคุระพูดกับตัวเองเบาๆพร้อมทำหน้าเจ็บใจ ก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้นไปทันที

ในเช้าที่อากาศร้อนกว่าทุกวัน

(ตอนนี้มันเข้าเมษาแล้ว ร้อนๆๆ ต้องแต่งฟิคให้เข้ากับบรรยากาศ)

โว๊ยย ย หงุดหงิดเสียงเรตะที่นั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าห้องตะโกนขึ้น

เปนไรว้ะ หงุดหงิดอะไรของแกหรือเมนไคจังไม่มา เลยหงุดหงิดแทนอาโอยตะโกนออกมาถามอย่างไม่อายคนรอบข้าง

ไอ้บ้า แกนี่ปันยาอ่านจิงๆ โดนยัยเป็ดล้างสมองรึไง จะคนกะล่อนกลายเปนคนปันยาอ่อนเนี่ย แต่ทำไมไม่ล้างความปากหมาไปว้ะเรตะบ่นเป็นชุด

เฮ่ยๆ พูดให้มันดีๆหน่อยใครปากหมาไม่ทราบ ไอ้คุนเรตะอาโอยเถียงสุดตัว

เออๆ ไม่พูดละ หงุดหงิด เข้าใจมั๊ยแล้วก้ไปลงกับเพื่อนอยู่ดี

ในชั่วโมงเรียน

เรตะคุง ตรงนี้ทำยังไงหรอบรรยากาศในห้องยังคงเป็นเช่นเดิม ซาเอโกะที่ยังไม่เข็ดก้ยังคอยยุ่งกับเรตะตลอดเวลา

ทำเองไม่เป็นรึไง ออกไปห่างๆได้ม๊ะ รำคานร่างสูงพูดแบบไม่เกรงใจ

นี่ นายเอามือออกไปจากชั้นได้มั้ย น่าเบื่อที่สุด นาราคุระ!!เสียงใสที่บ่นๆ ...ไม่มีอะไรน่าเบื่อเท่ากับต้องมานั่งกับอีตานี่อีกแล้ว...

ทำไมหล่ะคนสวย มือผมทำไมหรอ มันก้อยู่ของมันที่เดิม ทำไมต้องเอาออกไปด้วยหล่ะคร้าบนาราคุระยังคงกวนไคจังไม่เลิก

นายเอามือออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะไคเริ่มขึ้นเสียง ทำให้เรตะต้องหันมาจ้องหน้านาราคุระอย่างเอาเป็นเอาตาย กว่าคนหื่นจะยอมปล่อยมือออกจากตักของคนรักของเค้า

สามีนายดุดีเนอะประโยคนี้ทำให้ไคจังหันมาจ้องหน้าทันที

ใครสามีใคร ชั้นยังไม่ได้แต่งงานเป็นแค่แฟนเอง ต้องรอเรียนจบก่อนสิ่(อ่าว ไคจังลูก)

หึหึ คิดว่าสามีนาราคุระพูดแค่นั้นแล้วหันกลับไปแส้รงทำเป็นตั้งใจเรียนต่อ

เรตะคุงมองอะไรอยู่คะ หันมามองทางนี้ดีกว่าน้ะ หน้ามองกว่าตั้งเยอะซาเอโกะเน้นประโยคหลัง ทำให้ไคจังตาเขียวปั๊ด

อ๊อดดด!!!!

เสียงสวรรค์ของเรตะและไคจังดังขึ้น

เฮ่!! มายเฟรน ไปหาอะไรกินกันเถอะเสียงอันดังสนั่นของอุรุฮะตะโกนมาจากหน้าห้อง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสวยส่อแววไม่พอใจคนที่ยืนอยู่ข้างๆตัวเองอย่างเห็นได้ชัด

ไปกันเหอะ ไม่อยากอยู่ในนี้นานๆ รำคานเรตะพูดพรางเดินไปโอบเอวไคจังต่อหน้านาราคุระ แล้วเดินไปด้วยกัน

ใช่ น่าเบื่อ ไปหาของอร่อยกินกันดีกว่าไคจังพูดพรางใช้สายตาจิกไปที่ซาเอโกะกับนาราคุระ

ปะ เราไปกัน3คนละกันอุรุฮะพูดติดงอนๆ

นายสองคนงอนอะไรกันอีกเนี่ยเรตะถามขึ้น

ชิส์ ไม่อยากจะพูดเบื่อคนหื่นอุรุฮะพูดแล้วเดินออกจากห้องไปเลย

เห้ย ที่รัก รอโอยด้วยอาโอยรีบวิ่งตามออกไปทันที(เรื่องนี้มันวิ่งทั้งเรื่องรึไง สงสัยคนแต่งดูหนังแขกมากไป)

อะไรเนี่ย งอนกันได้ทุกวันเรตะส่ายหน้าเบาๆอย่างหน่ายๆ หัวเราะกันอยู่สองคนไม่เกรงใจสายตาใคร

ไปกินข้าวกันดีกว่าครับเรตะดันหลังคนรักออกจากห้องตามคู่แรกไป

.............................................................................

เลิกเรียน

เออ คนในรูปที่ชั้นส่งไปให้นั่นแหละ ...... ใช่โรงแรมxxx.......อืม ......อีกสองวัน เออๆ ห้ามพลาดเสียงหนึ่งดังขึ้นที่หลังโรงเรียน

คนๆนั้นวางสายจากคู่สนทนาแล้วเดินออกมาจากบริเวนนั้น ใบหน้านั้นยิ้มเจ้าเล่ห์

สองขาก้าวตรงไปยังผับหรูชื่อดังที่อยู่ใจกลางเมือง

มาแล้วหรอ แม๋หายไปไหนตั้งหลายวันคะเสียงสาวๆดังขึ้นทันทีที่ชายหนุ่มซึ่งได้ชื่อว่าเป็นลูกค้าประจำก้าวเข้ามา

ติดธุระนิดหน่อยน่ะชายหนุ่มตอบเพียงเท่านั้นแล้วเข้าไปนั่งยังที่ประจำของตน สาวๆทั้งหลายก้รีบเข้ามานั่งประกบทันที

ชายหนุ่มสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาแล้วนั่งจิบไปยิ้มไป พรางเสวอสุขกับสาวๆที่มานั่งประเคนให้อยู่ข้างๆ

นาราคุระคะ นี่คุนลืมชั้นแล้วหรอเนี่ยเสียงเล็กๆของสาวคนนึงดังขึ้น

ใครลืมคุน อายะ ผมมาหาคุนเลยน้ะคร้าบเนี่ยชายหนุ่มพูดกับคู่ขาคนล่าสุดอย่างเอาใจ

ฮ่าๆๆหญิงสาวหัวเราะอย่างพอใจกับคำพูดนั้น

งั้นวันนี้ชั้นอยากไปคอนโดของคุน คุนจะพาชั้นไปมั้ยอายะยังคงพูดต่อ รอดูการตอบรับของนาราคุระ ซึ่งแน่นอนว่า....

ไปสิ่ ผมไม่ขัดใจคุนอยู่แล้วชายหนุ่มพูดอย่างเอาใจ แล้วลุกขึ้นไปโอบใหล่สาวเจ้าออกนอกร้านไปทันที

......................................................................

เรตะ อื้มม....เสียงหวานที่ครางออกมาดังทั่วห้องพักสุดหรูของคอนโดส่วนตัว

อา ไคจัง........อืมม.....สวย สวยที่สุดเลยเรตะมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ต้องการสุดๆ

อ้ะ....อ้าาาาา .... เรตะช่วยทีสิ่.....อื้ออคนตัวเล็กครางกระเส่า

อือ....อยากให้ผมทำอะไร สั่งมะ มาเลยครับเรตะพูดอย่างเอาใจ

ตะ ตรงนั้น อ้าาาเมื่อไคพูดจบเรตะก้เลื่อนมือไปยังส่วนนั้นพอดี มือหนากำส่วนนั้นของคนตรงหน้าแล้วชักขึ้นลง

อาาาา.........มะ........มะไม่ไหวแล้วไคร้องออกมาพร้อมปลดปล่อยน้ำสีขุ่นออกมาเปรอะมือร่างสูง

ตาผมบ้างน้ะครับ คนสวยเรตะพูดเท่านั้นก้ส่งนิ้วที่มีคราบของน้ำสีขุ่นเข้าไปยังช่องทางด้านหลังพอดี

อ้ะนิ้วยาวสำรวจช่องทางนั้นอย่างชำนาญก่อนจะเพิ่มจาก1เป็น2 และจาก2เป็น3

อืออ....อ้ะ อ้านิ้วยาวสะกิดโดนตุ่มภายใน สร้างความเสียวให้ร่างบางเป็นเท่าตัว

อืมมริมฝีปากหนากดจูบลงไป......ลิ้นสากสอดเข้าไปในโพรงปากของคนรัก ไคจังตอบรับเป็นอย่างดี....มือหนาอีกข้างที่ว่างเลื่อนไปตามแผ่นหลังเนียนสวย บีบขย้ำสะโพกอวบอิ่มอย่างมันมือ....

อื้ออ.....อืมมไคดันร่างสูงออกเพราะหายใจไม่ออก ตอนนี้ร่างบางหน้าแดงจัดและ.....................

ตอนนี้ร่างบางหน้าแดงและรู้สึกร้อนรุ่ม

เรตะ อะ เอาของ...ของนาย ได้มั้ยไคเอ่ยปากขอ ไม่ไหวแล้ว ต้องการเรตะเหลือเกิน(ไคจังพูดอะไรอีกแล้วลูก)

อาาาา....ใจเย็นๆน้ะที่รักเรตะค่อยๆดึงนิ้วของตัวเองออกมา แล้วแทนที่ด้วยส่วนที่แข็งตึงจนปวดหนึบนั้นเข้าไปเบาๆ เพื่อไม่ให้อีกคนรู้สึกเจ็บ....แต่

อ้าาา/อาาาาเสียงครางต่ำของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกันเมื่อ ไคจังดันตัวเองเข้าไปจนสุด จนเรตะต้องรีบจับยึดสะโพกสวยนั้นไว้ให้แน่น เพื่อไม่ให้ร่างบางขยับตอนนี้(เรตะ says : เวลาไคจังมีอารมทีไร ผมต้องคอยระวังทุกทีเลย จากคนเรียบร้อยกลายเป็นคนที่เซ็กซี่ และเร่าร้อนอย่างกับเป็นคนละคนกัน)...เรตะมันพูดอะไรเนี่ย

ข ขยับ.....ขยับสิ่ เรตะ กระแทกเข้ามาแรงๆ อ้ะะะคนข้างล่างเรียกร้องมาขนาดนี้แล้ว เรตะจะใจร้ายไปมั๊ย ถ้ายังค้างอยู่อย่างนั้น

อยากได้แบบไหนสั่งผมมาเลย คนสวยเรตะพูดจบก้กระแทกเข้าไปสุดแล้ว แล้วซอยถี่ๆ ริมฝีปากนั้นก้เข้าครองครองกลัปปากบางของคนข้างใต้ทันที ส่วนมือร้อนอีก2ข้างที่ว่างก้สัมผัสไปตามผิวเนียน

อ้าาา...อ้ะ..ระ.....เรตะ....อา ม ไม่ไหว แล้วส่วนนั้นของไคจังที่เสียดสีกับหน้าท้อแกร่งขอเรตะ ถ้าหากว่ามองตอนนี้คงจะเป็นสีแดงสวย(ในสายตาเรตะ)

อ้าาาาาา

อ่าาาาาทั้งสองปลดปล่อยออกมาพร้อมกันเรตะค่อยๆถอนส่วนนั้นอย่างจากช่องหลืบร้อนอย่างระมัดระวังแต่ ไคกลับเกร็งช่องทางนั้นไว้ไม่ให้เรตะเอาออกไป พร้อมกลับดันตัวเข้าไปอีก....ไคค่อยๆเลื่อนตัวให้เรตะลงไปอยู่ข้างล่าง แล้วตนขึ้นมานั่งทับตัวเรตะไว้...ด้วยน้ำหนักตัวของไคที่นั่งลงมาทำให้ส่วนนั้นกดลึกเข้าไปอีก

อึก....อื้อออเสียครางหวานหูเริ่มดังขึ้นอีกครั้งเมื่อไคค่อยๆยกตัวขึ้นแล้วนั่งลงมา จากช้าๆ ค่อยเร็วขึ้นๆ จนเตียงสั่นไหว

//เอี๊ยด อ๊าด//

อาาา....ไคจังเซ็กซี่เป็นบ้าเลยเรตะเปรยออกมา

ร...เร....เรตะ ช่วยหน่อย อื้ออไคส่งเสียงให้เรตะช่วย เรตะเอื้อมมือไปประครองสะโพกอิ่มนั้นแล้วจับกระแทกเข้ามาไม่ยั้ง...สักพักเรตะก้ปล่อยมือมาอีกครั้ง ให้ร่างบางจัดการเองส่วนมือหนาก้เอนไปจับส่วนที่บวมแดงนั้นแล้วชักเข้าออกอย่างเป็นจังหว่ะ....

อ๊าาาา....จะ....จะไป...แล้ว อ้าาาร่างบางร้องออกมา เรตะรีบเร่งมือส่งร่างบางไปให้ถึงจุดสูงสุด

อา....เรตะครางออกมาเมื่อร่างบางกระแทกลงมาอย่างแรง และตัวเค้าเองก้ยกสะโพกขึ้นให้เข้าไปลึกที่สุดแล้วปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปอีกครั้ง ส่วนร่างปากก้ปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องแกร่งของเรตะเช่นกัน

..............................................................................................

เช้าวันต่อมา

อาโอย ทำไมเพื่อนนายกับเพื่อนชั้นยังไม่มาซะที จะเข้าเรียนอยู่แล้วนะอุรุฮะที่ยืนดูนาฬิกาพรางบ่นๆให้อาโอยฟัง

คงมีใครไม่สบายมั้ง เรารีบไปเรียนกันเถอะอาโอยเตือนให้ร่างบางรู้

ก้ได้ๆร่างบางตกลงจะขึ้นไปเรียน อาโอยเลยยื่นมือไปกุมมือบางไว้ แล้วเดินขึ้นตึกเรียนไปด้วยกัน

วันนี้ดูห้องเรียนจะสงบขึ้นเยอะ เมื่อเรตะและไคไม่มา เสียงอันน่ารำคานของซาเอโกะก้จะไม่ดังขึ้น และก้จะไม่ได้ยินเสียงโวยวายของไคจังที่โดนลวนลามจากนาราคุระ

อ๊อดดดด//

เสียงออดดังขึ้น ทำให้ร่างบางที่ใส่แว่นตากรอบใสบิดขี้เกียดขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะลากคนตัวใหญ่ออกจากห้องเรียนไปหาอะไรมาบำรุงกระเพาะน้อยๆของตัวเอง

ตอนบ่าย การเรียนผ่านไปอย่างเดิมๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจซักเท่าไหร่ บางคนก้หลับไป เพราะอาจารย์เข้ามาเทศน์มากกว่าสอน วิชาประวัติศาสตร์ญั่ปุ่นเป็นอะไรที่น่าหลับที่สุด แน่นอน ไม่เว้นร่างบางที่นั่งข้างๆประทานนักเรียนสุดหล่อ ที่ตอนนี้กำลังหลับเป็นตาย คงกำลังฝันอะไรซักอย่าง ดูสิ่ ขนาดหลับยังยิ้มหวานออกมาเลย

.......ในฝันของอุรุฮะ คนสวย ทำอะไรอยู่ครับ อาโอยเดินเข้าไปในครัวเหนคนรักกำลังยืนทำอาหารมื้อเย็นให้คนที่ได้ชื่อว่าสามีทาน ฟอด! อาโอยเดินเข้าไปหอมแก้มล่างบางก่อนจะสอดแขนเข้าไปเกี่ยวกับเอวบาง อ้อมกอดที่อบอุ่น อุรุฮะยังไม่รู้สึกรำคานเลยสักครั้ง กลับชอบซะมากกว่า โอยฮะ เดี๋ยวสิ่ ผมทำกับข้าวอยู่น้ะเดี๋ยวตัวก้เหม็นหรอก อุรุฮะพูด ใบหน้าใสอมสีชมพูนิดๆ ใครดูก้ต้องรู้ว่าร่างบางอาย หน่า ขอหน่อยน้ะ นะคร้าบบ ไม่เห็นจะเหม็นเลยด้วย ออกจะหอมพูดจบใบหน้าหล่อก้ฝังลงไปกับลำคอระหงส์นั่นทันที อื้ออ...อาโอย เดี๋ยวสิ่ทานข้าวก่อนนะ อุรุฮะพูดพลางส่งสายตาอ้อนๆไปให้ มีหรือ อาโอยจะไม่ยอม คร้าบ ทานข้าวเส็ดแล้วขอของหวานเป็นเป็ดน้อยตัวนี้ได้มั้ยอาโอยมองด้วยสายตาเจ้าเล่ก่อนจะได้หยิกจากอุรุฮะไปทีนึง โอ๊ย เจ็บน้ะชอบความรุนแรงหรออาโอยพูดแล้วก้กระเถิบๆเข้าไปนั่งใกล้ๆอุรุฮะ นิ้วบาวค่อยๆลูบไปตามเรียวแขนขาว

เห้ยอุรุฮะสะดุ้งตื่นขึ้น

เปนอะไรอ่ะอาโอยหันมาถามทันที ก้อยู่ดีๆอุรุฮะสะดุ้งขึ้นมาอ่ะ ไม่ให้ถามได้ไง

ปะ ป่าวๆๆร่างบางรีบปฏิเสธ

ไม่สบายรึป่าว ทำไมหน้าแดงๆหล่ะ ไปห้องพยาบาลมั้ยอาโอยสังเกตุเห็นใบหน้าใสมีสีแดงนิดๆ คิดว่าจะไม่สบายจึงถามขึ้น พลางเอามือไปแตะหน้าผากสวยนั่น แต่...

เอ่อ.....ไม่ได้เปนอะไรสักหน่อยอุรุฮะปัดมืออาโอยออกเบาๆ

ไม่เป็นไรแน่น้ะร่างสูงถามเพื่อความแน่ใจอีกที

ไม่เปนไรจิงๆอุรุฮะหันไปมองหน้าเพื่อยืนยันแล้วทำสายตาอ้อนๆอีก(??)

โอเคๆ ไม่เป็นไรก้ไม่เป็นไรอาโอยบอกแล้วหันกลับไปเรียนต่อ อุรุฮะก้ได้แต่นั่งหน้าแดงอยู่อย่างนั้น ไม่ได้เป็นอันเรียน

.........................................................................................

ฮัลโหล อุ๊จางงงเสียงหวานที่เรียกเพื่อนรักดังขึ้นในห้องนอน

-ไคจัง ทำไมไม่มาเรียนอ่ะ ไม่สบายหรอ-ปลายสายตอบกลับมาทันที

ก้ นิดหน่อยอะ ปวดหัวไคพูดเสียงอ่อยๆ

-อ่อ แล้วทำไมถึงไม่สบายหล่ะอุรุฮะยังคงถามต่อ

ก้....เอ่อ...ก้.....

-จะยุ่งกับเค้าทำไมหล่ะ ก้เค้าไม่สบายไม่ใช่หรอ ไอ้ตัวยุ่ง-เสียงของอาโอยแทรกเข้ามาช่วยชีวิตไคจังไว้ (จะให้บอกว่า...จะไม่สบายก้ยังไงอยู่ อุรุฮะได้ตามมางับหัวอะสิ่)

ง่ะ ชั้นขอนอนก่อนน้ะ พรุ่งนี้เจอกันน๊าไคจังพูด

-จ้ะ-อุรุฮะตอบแล้วกดวางสายไป

ไคจังไม่สบาย เป็นอะไรหว่า เมื่อวานยังดีๆอยู่เลยร่างบางบ่นๆกับตัวเอง

กลับบ้านกันรึยัง ยัยเป็ดอาโอยถามขึ้น ทำให้อุรุฮะหลุดจากความคิดก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นเป็นการบอกว่าพร้อมจะกลับบ้านแล้ว

ป่ะ กลับบ้านกันดีกว่าอาโอยรับกระเป๋าของร่างบางมาถือไว้ให้แล้วจูงมือกันเดินกลับบ้าน

........................................................................................

ไคที่นอนอยู่บนเตียงทำท่าจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่เรตะเข้ามาพอดีจึงให้ร่างบางนอนลงไป แล้วตนก้เข้าไปเอากะละมังเล็กๆรองน้ำมาประมานครึ่งกับผ้าผืนพอดีๆมา1ผืน .......เรตะจัดการเช็ดตัวให้ร่างบางแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก่อนจะเพิ่มอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้สูงขึ้น...ร่างบางที่นอนอยู่จะได้ไม่หนาวเกินไป เดี๋ยวไข้จะกลับมาอีกก้แย่เลย

นอนน้ะครับ คนดีเรตะเอ่ยก่อนจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา แล้วรั้งร่างบางมากอดและหลับไปด้วยกัน

-เช้าแล้วจ้า-

อืม....ไคจังครางออกมาเบาๆ เมื่อแสงว่างที่รอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามารบกวนการนอนของตัวเอง

ตื่นแล้วหรอรับ จะไปอาบน้ำเลยรึป่าวเรตะเดินเข้ามาพอดีที่ร่างบางตื่น

อาบเลยก้ได้ จะได้ไปรร. ป่านนี้การบ้านเต็มเลยละมั้งเนี่ยไคพูดเหมือนบ่นออกมา แล้วก้ยิ้มให้เรตะเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาช่วยประคองให้คนตัวเล็กลุกขึ้น

ไม่เป็นไรแล้ว เรจังทำอะไรอยู่อ่ะ ไปทำต่อก้ได้ เดี๋ยวจได้รีบไปรร.ไคพูดก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูแล้วถอดเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป เรตะได้แต่ยืนมองตาค้าง....ไคจังอยากลุกไม่ขึ้นอีกหรอไงเนี่ย....

..............................................................

..............................................

............................

...............

...

.

เมื่อร่าบางอาบน้ำเส็ดก้เดินออกจากห้องนอนมาเจอกับอาหารหน้าตาน่าทานหลายๆอย่างกับเรตะที่กำลังวุ่นอยู่กับตำแหน่งที่จะวางดอกไม้บนโต้ะ ให้รู้สึกสดชื่น

เอาวางไปทางซ้ายหน้อยสิ่ ตรงกลางเดี๋ยวมันก้บังอาหารสิ่ไคเอ่ยขึ้นเนื่องจากเหนเรตะยืนงมกับดอกไม้มานานพอสมควร

อะ อ่าว...แม๋ มาเห็นตอนกำลังเป๋อๆแบบนี้ผมก้หมดมูดเลยสิ่เนี่ยเรตะพูดยิ้มๆ พรางเกาท้ายทอยแก้เขิน

ฮ่าๆๆ ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าคนอื่นเห็นสิ่ ค่อยอาย ตอนนี้จะกลัวอะไรไคพูดเหมือนจะปลอบ 555

โถ่ ยังไงมันก้อายอยู่ดีแหละหน่า รีบๆกินเลยเรตะรีบเปลี่ยนเรื่อง

555อย่ามาเปลี่ยนเรื่องเลย แต่...รีบกินก้ดีเหมือนกัน จะได้ไปรร.ไคพูดแล้วนั่งลงกับที่นั่งประจำของตัวเองก่อนจะลงมือทานมื้อเช้าด้วยหน้าตาอันสดใส

เสียงพูดคุย และ เสียงหัวเราะดังมาไม่ขาด คนตัวเล็กหน้าหวาน ช่างพูด กับคนตัวโตที่ชอบเอาใจ (กรี๊ดดด!!)

ทานเส็ดแล้วไปรร.กันเถอะ จานนี่เดี๋ยวตอนเย็นกลับมาค่อยล้างเรตะเป็นคนพูดเมื่อเห็นว่าร่างบางกินเส็ดแล้ว

ก้ได้ ไปรร.ดีกว่าไคลุกขึ้นหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปรอเรตะที่หน้าห้อง เพื่อลงไปข้างล่างด้วยกัน

มาแล้วคร้าบ ขึ้นรถ วันนี้ขับรถไป ไมงั้นไม่ทันแน่กว่าคนสวยจะตื่นร่างสูงแอบบ่นๆแต่ก้ไม่ได้จิงจังอะไรกับคำพูดนั้น ไคจังหันมามองหน้าแล้วขำๆ แต่ มือสวยบิดไปที่ต้นแขนของเรตะเต็มรัก

โอ๊ยยยยยยย!!...เจ็บน้ะไคจังเรตะร้องลั่น

มาว่าเค้าทำไมหล่ะ ชิส์ไคเปิดประตูเข้าไปนั่งรอในรถทันที แล้วก้นั่งแอบยิ้มอยู่คนเดียว

พอๆ ไปกันดีกว่า ไม่แกล้งล้ะ รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถที่อยู่ข้างหน้าคอนโดไปตามทางที่คุ้นเคย มุ่งหน้าสู่รร.

ไคจางงงงง

อุรุจางงงงงไคกับอุรุฮะทำเหมือนไม่ได้เจอกันมาเป็นปี พอเจอหน้ากันก้วิ่งเข้าไปกอด

เมื่อวานไม่มา นายรู้ม๊ะว่าห้องสงบมากกกอุรุฮะลากเสียงยาว

โห่ว งี้ชั้น2คนก้เปนตัวทำเสียงดังอะดิ่ไคพูดงอนๆ

ไม่ใช่ซะหน่อย ชั้นแค่หมายถึงยัยซาเอโกะไม่มีใครให้จุ้กจิ้ก แค่นั้นแหละเพื่อนหน้าหวานพูดไปเรื่อย

พูดถึงยัยนั่นแล้วหมั่นใส้ไคพูดเพียงเท่านั้นก่อนกระแทกก้นลงกับม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่นั่งอยู่ด้วยกันประจำ

.................................โอ๊ย.................................0_0เนื่องจากกระแทกแรงไปหน่อย ความเจ็บระบมที่ไม่ได้หายภายในวันเดียวก้กำเริบขึ้นมาทันที

เห้ย ไคจัง นั่งแรงๆทำไมเนี่ยโถ่เอ๊ย ลุกขึ้นใหวมั้ยเรตะรีบเดินเข้ามาประคองทันที

อะไรของพวกนายเนี่ยอาโอยที่ยืนมองอยู่ งง

ไม่มีไรหรอก...เจ้าตัวแสบ มานี่คนที่กำลังจัดการกับที่นั่งของคนรักหันไปตอบเพื่อนรักก่อนจะหันกลับมาจัดการให้คนรักนักลงที่ตักของตัวเอง

ง่ะไคทำหน้ายู่ทันที กลางรร.เลยน้ะ ให้นั่งตักทำไมก้ไม่รู้ แง๊ๆ

ไม่ต้องเลย เจ็บแล้วยังไม่ระวังอีกเรตะดุเข้าให้0_0

ไคจัง!!อุรุฮะเรียกแบบตกใจ

ห้ะ!!ไคก้เลยตกใจตามไปด้วย หันไปทางอุรุฮะทันที

นายไปหกล้มมาหรออุรุฮะถามแบบใสซื่อ(มากกก)

เอ่อ...ช ใช่ๆ ไปหกล้มมาไคเลยตอบตามๆนั้นไป ส่วยเรตะกับอาโอยก้ยืนขำกันอยู่2คน หึหึ ใสซื่อจิงๆ

แล้วทำไมถึงล้มได้หล่ะเน่ย ซุ่มซ่ามจิงๆเลยเพื่อนชั้นอุรุฮะบ่นๆ

ก้ ไก่ มันไล่จิกหน่ะ เลยต้องวิ่งหนีไคตอบแบบกัดคนที่เป็นตัวต้นเหตุ เรตะแทบล้ม

ไก่ แถวบ้านนายมีไก่ด้วยหรอเนี่ย พึ่งจะรู้แฮะคนพูดทำหน้าคิด

ไปเรียนกันเหอะ เดี๋ยวอาจารย์ก้เข้าล้ะเรตะรีบเข้าไปเปลี่ยนเรื่อง ก่อนที่เรื่องมันจะยาวกว่านี้

เออ ใช่ๆไปเรียนกันๆอาโอยช่วยเพื่อน ก่อนท่อุรุฮะจะรุ้เรื่องที่ยังไม่ควรรู้

....................ไคได้แต่หันหน้าไปหาอีก2คนแล้วทำหน้าซึ้งๆ (??????????????)

ก้ได้ๆ ไปเรียนก้ได้ ฮึ!!คนช่างถามเดินสะบัดก้นไปแล้วเดินขึ้นตึกเรียนไป .....ทำไมมันเหมือนมีความลับกันเงี้ย เค้ารู้ไม่ได้ใช่มั้ย!?.....อุรุฮะคิด

เมียงอนเสียงงงๆของคนถึกๆพูดขึ้น

เออ ไปง้อดิ่เรตะพูดเท่านั้นแล้วอาโอยก้เดินตามอุรุฮะไป

เรตะ มองอะไร!!!เสียงแม่(เมีย)ดังขึ้น เมื่อเรตะหันไปทางขวาแล้วมีกลุ่มสาวสวยยืนอยู่4คน

ป่าวค๊าบ ไม่ได้มองอะไรเลยคนถูกถามรีบหันกลับมาโบกมือปฏิเสธทันที

ชั้นไม่เชื่อ!ฉึบ!มีดกรีดหัวใจเรตะ ...เค้าต้องโก่ดผมอีกแน่ๆเลย ช่วยผมด๊วยย...

โถ่ ผมมองไคจังคนเดียวน้ะ อย่าคิดมากสิ่เรตะรีบลุกไปนั่งข้างๆแล้วกอดไคจังไว้ทันที(เด่วเดินหนีอีก)

ใครบอกว่าชั้นคิดมาก ชั้นไม่ได้คิดมากซะหน่อยไคจังบอก แล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มเย็นๆ ที่เรตะกลัว

อย่ายิ้มแบบนั้นสิ่เรตะพูด

.....................ไม่มีคำพูดตอบกลับจากร่างบาง มีเพียงจูบที่ปากแตะกันเบาๆเท่านั้น 0_0 ไคจัง กลางรร.เลยนะ

........0_0..........อึ้ง

ไคจัง กลางรร.เลยน้ะเรตะพูดเบาๆให้ร่างบางได้ยิน

รู้แล้ว แต่นายดูยัย4คนนั้นที่นายมองซะ จ้องกันตาเป็นมันเลย หมั่นใส้ร่างบางพูดแบบหงุดหงิด

เอ่อ จ่ะๆ แบบนี้ก้ดีเหมือนกัน ได้กำไรด้วยคนตัวสูงพูดเบาๆกับตัวเอง แต่คนข้างๆดันหูดีได้ยินชัดเจนทุกคำเลย

อะไรน้ะ ไอ้ทะลึ่ง มานี่เลย นี่ๆๆๆๆไคจังระดมตีเรตะไม่ยั้ง แต่ไม่ได้ตีแรงหรอก แค่ตีแก้เขินเท่านั้นแหละ

โอ๊ย จัง หยุดตีได้แล้วววววเรตะวิ่งหนีมือบางนั้น

มานี่เลยน้ะ อีตาบ้าร่างบางก้วิ่งตาม

ตามมาให้ได้สิ่ ฮ่าๆๆ ตัวเล็กแล้วยังวิ่งช้าอีก แบร่ ตามให้ทันน้ะจ๊ะที่ร๊ากกเรตะพูดก่อนวิ่งไปทางหลังรร.

เรตะ หายไปไหนหน่ะ นายวิ่งไปไหนแล้ว เรตะเมื่อไควิ่งตามมา แต่เรตะวิ่งไปจากตรงนั้นแล้ว เรียกยังไงก้ไม่ได้ยิน (ไควิ่งช้าเว่อๆอ่ะ คิดดูล้ะกัน ว่ามันเจ็บ..ตู๊ดด..)

เร ....อุ๊บส์.....เสียงใสๆเงียบหายไป ก่อนที่สติของเจ้าของเสียงนั้นจะดับตามไปด้วย แล้วร่างบางนั้นก้ถูกอุ้มไปทางด้านประตูทางเข้าข้างหลังของรร.ที่ไม่ค่อยมีคนเข้าออกทางนั้น

.........................................................................................

ในห้องเรียน

เห้ย ไอ้โอย ไคจังเข้ามาเรียนยังว้ะเรตะที่เดินหอบเข้ามาตะโกนถาม เพราะเมื่อกี๊วิ่งแล้วำหันหลังไปก้ไม่เจอร่างบางแล้ว จึงคิดว่าร่างบางคงจะมาเรียนแล้ว

ยังหว่ะ ไม่ได้มากับแกหรออาโอยถามกลับ ทำหน้างงๆ เมื่อกี๊ยังวิ่งเล่นกันอยู่เลย

เรตะ เพื่อนชั้นหายไปไหนไม่ทราบอุรุฮะรีบหันกลับมาถามทันที

ไม่รุ้เรตะพูดแบบสำนึกผิดแล้วเดินคอตกไปนั่งที่เพราะอาจารย์เข้าแล้ว

เลิกเรียน

เห้ย โอย ชั้นยังไม่กลับนะ จะไปตามหาไคจัง ไม่รู้หายไปไหน ห่วงจะแย่แล้วเนี่ยเรตะพูดก่อนที่จะรีบวิ่งไป แต่

เรตะ!!ร่างบางที่ยืนข้างอาโอยเรียกไว้ก่อน

ชั้นไปด้วย จะไปหาไคจังอุรุฮะบอกแล้วเดินตามเรตะไปโดยที่มีอาโอยเดินอยู่ข้างหลัง แล้วก้รีบเดินมาจับมือร่างบางไว้

ยังไม่รู้เลยว่าไคจับไปไหน แจ้งตำรวจก้ไม่ได้มันยังไม่ครบ24ชั่วโมงอาโอยออกความเห็น

สักพักเสียงโทสับของเรตะก้ดังขึ้นทำเอาอีก2คนที่เดินตามลุ้นกันตัวโก่ง แต่

ว่าไงนะ นายเอาไคจังไปไว้ไหน เอามาคืนเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นนายไม่รอดแน่เรตะพูดอย่างอารมเสีย

...............0_0...............อีก2คนที่พอจับใจความได้ว่าไคจังโดนจับตัวไปได้แต่ยืนตาค้าง ไคจังไม่เคยมีเรื่องกับใครที่ไหน แล้วทำไมโดนจับตัวไปหล่ะ??

ได้ แล้วเจอกัน แต่ถ้าไคจังไม่ปลอดภัย นายไม่เหลือแม้แต่ซากแน่เรตะพูดเท่านั้นก่อนจะวางหูไป

ไคจังอยู่ที่คอนโดxxxxมันให้ชั้นไปคนเดียว เราต้องมาคุยกันก่อนเรตะหันมาพูดกับเพื่อนทั้ง2พลางทำสีหน้าจิงจัง

อืม จะเอาไงว่ามาเลย พวกเราช่วยเต็มที่อาโอยเป็นคนพูด

อืม ไปคอนโดชั้นก่อนเรตะพูดเท่านั้นก่อนเดินตรงไปทางคอนโดที่อยู่ไม่ห่างจากรร.มากนัก

......................................................................

.......................................................

........................................

.........................

..........

..

เมื่อมาถึงที่คอนโดของเรตะ(และไคจัง)ทั้ง3ก้รีบคุยกันทันที เพราะไม่มีเวลามากสำหรับการไปช่วยไคจัง

พวกนาย ไปตามตำรวจน้ะ ชั้นจะเข้าไปหามันเอง อุรุฮะ นายโทบอกพ่อนายด้วยว่าให้เอาตำรวจมาแล้วแบ่งเปน2ฝ่าย อาโอย นายเอาตำรวจกลุ่มนึงไปบุกที่ผับของมัน ส่วนอุรุฮะ นายพาตำรวจมาคอยอยู่ที่คอนโด ชั้นช่วยไคจังออกมาได้ นายก้บุกไปเลย โอเคกันมัย?เรตะพูดออกมาให้อีก2คนฟัง ก่อนที่อุรุฮะและอาโอยจะพยักหน้าเข้าใจ แล้วเรตะก้รีบเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังคอนโดที่นาราคุระบอกทันที

ฮัลโหล พ่อฮะ พ่อช่วย@$#@$%@$%$#%$&@!$*&($#% หน่อยน้ะฮะอุรุฮะบอกพ่อเป็นชุดก่อนจะหันมายิ้มกับอาโอย

โอเคแล้วใช่มั้ย?อาโอยเห็นอุรุฮะยิ้มออกมาได้ก้รู้ทันทีว่าพ่อของอุรุฮะช่วยได้(ในเรื่องนี้พ่ออุ๊เป็นตำรวจนะฮ๊า)

อื้มม ไปพ่อบอกให้ไปหาพ่อก่อนแล้วอุรุฮะกับอาโอยก้ไปหาพ่อกันที่บ้านพักหลังนึง เพราะถ้าไปที่สถานี อาจมีพวกที่ตามอยู่รู้ตัวทันได้

ชั้นมาแล้ว ไคจังอยู่ไหนเรตะเปิดประตูเข้าไปเจอนาราคุระนั่งจิบเหล้าอยู่อย่างสบายใจ

เมียแก อยุ่ในห้องนอนชั้น ขาวไม่เบาเลยนี่หว่า ชั้นขอได้ม๊ะนาราคุระแค่นยิ้มออกมา ทำให้เรตะกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เอาไคจังมานี่เรตะกัดฟันพูดออกมา

แล้วเงินหล่ะนาราคุระมองกระเป๋าที่เรตะถือมาด้วย

นี่ไง ไคจังอยู่ไหน ถ้าชั้นยังไม่เห็นเค้าชั้นก้จะไม่ให้เงินแกเรตะพูด ขอเห็นว่าไคจังปลอดภัยก่อนเถอะ เงินหน่ะ มันไม่ใช่ปันหา

เห้ย ไปเอาตัวออกมานาราคุระสั่งลูกน้องก่อนที่ลูกน้องคน2คนนั้นจะเดินเข้าไปในห้องแล้วพยุงคนตัวเล็กที่หลับไม่ได้สติออกมาวางกับพื้น

ไคจังเรตะจะเดินเข้าไปดูแต่

เห้ย เดี๋ยว จะคืนง่ายๆได้ไงล่ะ ชั้นยังไม่ได้ลองของๆนายเลยหนิ จิงมั้ยนาราคุระหันมาพูดก่อนเดินตรงไปยังร่างบางที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่ที่พื้น

อย่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!เรตะตะโกนเสียงดังลั่น เมื่อนาราคุระก้มลงซุกไซร้ซอกคอของคนรักของเค้า

แก ไอ้ชั่ว สารเลว อย่าอยู่เลย ถ้าแกจะแตะเมียชั้นเรตะพุ่งเข้าไปต่อยนาราคุระไม่ยั้ง ก่อนที่จะโดนลุกน้องของนาราคุระจับไว้แล้วลุมซ้อมเรตะทันที

หยุดน้ะ ถ้าแกทำอะไรหล่ะก้ ไม่รอดแน่ เพราะตำรวจมาล้อมพวกแกไว้แล้วเสียงใสของอุรุฮะดังเข้ามา ตอนนั้นทุกคนหน้าซีดทันมี โดยเฉพาะนาราคุระ

อย่ามาหลอกเลย เด็กน้อยชั้นไม่เชื่อเทอหรอก หึนาราคุระรีบพูดกลบเกลื่อนความกลัวทันที ทำไมจะไม่รู้ว่าพ่อของร่างบางนี้เป็นถึงตำรวจที่มียศสูงมากๆ

งั้นก้มองหน้าห้องนี่ก่อน อ่อ ข้างล่างด้วยน้ะอุรุฮะยิ้มออกมาอย่างสมเพช

แก!!นาราคุระปล่อยไคจัง แล้วเรตะก้ใช้ทีเผลอรีบสบัดตัวออกจากพวกนั้นเข้ามาดูไคจังทันที

เห้ย ปล่อยน้ะ ช่วยด้วยๆๆๆอุรุฮะร้องออกมาเมื่อนาราคุระวิ่งเข้ามาล้อกคอแล้วเอาปืนจ่อไว้ ตำรวจที่อยู่ตรงนั้นก้ทำอะไรไม่ได้

ถ้าพวกแกเข้ามา นังนี่ตายแน่นาราคุระขู่

เห้ย อุรุฮะเสียงของบุคคลที่4ดังขึ้น

รุกิทุกคนพูดออกมาเบาๆพร้อมๆกัน

รุกิ นายมาได้ไง นายไปอังกฤษไม่ใช่หรอ?นาคุระตะโกนถามออกมาดังลั่น(แล้วเค้าไปรุจักกันได้ไง อ่านต่อไป)

ชั้นมาได้ไงไม่รุ้ แต่ถ้าชั้นไม่มา นายคงทำผิดสัญยญากับชั้นไปแล้ว ใช่มั้ย!!รุกิกระชากเสียงถาม

เอ่อ..........นาราคุระเริ่มอึกอัก

แกไม่ใช่เพื่อนชั้นอีกต่อไป นาราคุระ!!รุกิโก่ดถึงขนาดตัดขาดกับเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็ก(อ่อ มันเปนเพื่อนกันนี่เอง คนแต่งยัง งงๆ)

ได้ แกก้ไม่ใช่เพื่อนชั้นนาราคุระตะโกนกลับบ้าง แล้วล้อกตัวอุรุฮะแน่นกว่าเดิม

โอ๊ยย เบาๆเซ่ ชั้นเจ็บน้ะอุรุฮะร้องออกมาเมื่อโดนนาราคุระกระชากแขนอย่างแรง

หึ อย่ามาทำเปนสำออยหน่อยเลย มานี่ นังตัวดีมือใหญ่ออกแรงกระชากเพิ่มเข้าไปอีก ทำให้ร่างบางเซไปตามแรงแล้วล้มลงไปกับพื้น

โอ๊ยยยย

อุรุฮะ ..... แก ไอ้ชั่ว แกทำอะไรอุรุฮะอาโอยที่พาตำรวจมา วิ่งเข้ามาเจอเข้าก้อัดกำปั้นใส่หน้านาราคุระไม่ยั้ง

หึ ก้ทำไรหล่ะ เมียแกก้สวยใช่ย่อยนาราคุระพูดยั่วประสาท

แก ...พลั่ก!!ยงไม่ทันจะพูด ก้โดนหมัดหนักๆของนาราคุระอัดกลับคืนให้ใบหน้าหล่อทันที

อาโอย เปนไงบ้างอรุฮะที่พยายามวิ่งเข้ามาดูอาการคนรัก แต่...

มานี่ นังตัวดี ผัวแกเอาตำรวจมาจับชั้น งั้นชั้นก้จับตัวแกไว้ดีมั้ยนาราคะรุถามเสียงเหี้ยม

แกมันเลวอุรุฮะพูดรอดไรฟันออกมา

เลวหรอ จะว่าไปนายก้สวยใช่ย่อย อยากลองเป็นเมียคนเลวดูมั้ยหล่ะชายหน้าตาหื่นกามกำลังใช้ลิ้นสากเลียหลังใบหูสวยนั่น

อี๊ อย่าน้ะ ออกไป ปล่อยชั้นอุรุฮะร้องทันทีเมื่อรู้สึกถึงน้ำลายแฉะที่สิ้นของนาราคุระลากผ่าน ....ขยะแขยง....

หึ หวานดีนี่ ถึงว่า อาโอยมันหลงหัวปักหัวปำชายคนนั้นยังพูดจาดูถูกร่างบางที่เป็นตัวประกันไม่เลิก ยิ่งสร้างความเดือดดารให้กับอาโอยเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น..

แก!! ไอ้ชั่ว มึงปล่อยเมียกูเดี๋ยวนี้เลยน้ะอาโอยพุ่งเข้าไปหานาราคุระ แต่ ตำรวจดึงไว้ก่อน กัวว่าทั้งคู่จะได้รับอันตราย

หึ ปล่อยให้โง่หรอ ของดีอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้แล้ว ต้องลองสักหน่อยแล้วหล่ะว้ะ พูดเท่านั้นก่อนจะจับร่างบางเอนไปบนเตียง แล้วขึ้นค่อมทันที

เห้ย แล้วพวกนี้ทำไรกันอยุ่ ไม่เหนหรอ ว่ามันกำลัง..ฮึ่ยย อาโอยสะบัดตัวออกจากตำรวจก่อนเดินไปกะชากตัวนาราคุระออกมา แล้วตอนนั้นไคจังกับเรตะ(หายไปไหนมาคู่นี้)ก้รีบเข้าไปหาอุรุฮะทันที

เปนไงมั่ง มันทำไรนาย อุรุฮะไคจังรีบถามเพื่อนรัก เนื่องจากตัวเองพึ่งฟื้นขึ้นมา(อ่อ)เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง

อุรุฮะยังไม่เป็นไรหรอก แต่ก้เกือบเหมือนกัน นายด้วย เกือบแล้วเรตะพูดเท่านั้นก่อนจะช่วยไคพยุงอุรุฮะออกไปจากห้องนั้น หลังจากเหตูการณ์สงบลงแล้ว นาราคุระถูกจับแล้ว

บนรถ

นี่ เรตะ บอกมาว่าชั้นเกือบโดนอะไรอยู่ดีๆไคก้ถามขึ้น ในขนะที่ทั้งรถ(4คน)นั่งเงียบกันมานาน

เอ่อ ไม่ต้องไปสนใจหรอก ผ่านไปแล้วเรตะพูดปัดๆ

ทำไม?

ก้ เห้อ.......บอกก้ได้เรตะจำใจต้องบอก เพราะสายตาที่ไคส่งมา ดูก้รู้ว่าถ้าไม่บอกมีหวัง ไม่ต้องกลับบ้านแน่ๆ ได้จอดรถอยู่ตงนี้ชัวๆ

ก้ อะไร?ไคเร่งเล้าอยากจะรู้

ก้นาย โดนนาราคุระจับตัวไป ไว้ที่ห้องนั้น....

แล้วยังไงต่อ

มันก้เกือบจะแอ้มนายน่ะสิ่เรตะพูดออกไป

...............เงียบ..

แต่นายยังไม่ได้โดนทำไรหรอก ไม่ต้องห่วงเรตะพูดพลางส่งรอยยิ้มปลอบใจไปให้คนรัก

เห้ย แขนนายไปโดนไรมา ทำไมชึ้นพึ่งสังเกตุน้ะ หน้านายด้วย ดูซิเต็มตัวไปหมดเลยไคเหลือบไปเห็นรอยช้ำตามตัวและใบหน้าของเรตะต้องรีบดึงแขนของคนรักมาดูทันที

ไปโดนอะไรมา??ไคถามเสียงเรียบ แต่น่ากัว

ก้ตอนที่จะเข้าไปช่วยนาย แต่ลูกน้องพวกนั้นมันจัดการซะก่อน แต่ไม่เปนไรหรอก นิดหน่อยเดี๋ยวก้หายเรตะพูด แล้วยิ้มทะเล้นๆออกให้ดู ว่าไม่เปนไร ยังอารมดีอยู่

ไม่ต้องมาทำหน้าทะเล้นเลย ดูซิ้ ช้ำหมดแล้ว รีบๆขับรถกลับบ้านเลยไคจับหน้าเรตะพลิกซ้ายพลิกขวา แล้วชี้นิ้วสั่งให้รีบขับรถกลับบ้าน(อีก2คนหลับไปแล้วค่ะ)

คร้าบบไคจังสั่งได้แล้วก้แปลว่าไม่เปนอะไร

บ้านของเรตะ

โอย นายจะให้จัดหองของนายกี่ห้อง 555เรตะพูดขำๆ

ห้งเดียวดิ่ ถามได้ ก้รุ้ๆอยู่อาโอยเถียงกลับอย่างรู้ทัน

เออๆ ห้องเดียวก้ห้องเดียวเรตะพูดก่อนเดินเข้าไป บอกป้าแม่บ้านให้ช่วยจัดห้องให้

อุรุฮะๆ เดี๋ยวชั้นมาน้ะ ขอไปหายามาทาให้เรตะก่อนไคพูดกับเพื่อนก่อนจะเดินไป

เดี๋ยวๆ ชั้นขอด้วยๆอุรุฮะพูด ไคพยุกหน้ารับก่อนเดินไปหยิบหลอดยาทาแก้ฟกช้ำในตู้ยาหลอดใหญ่ออกมา พอดีกับที่เรตะเดินออกจากห้องครัว(ไปสั่งแม่บ้านในครัวหน่ะ)

เรตะ มานี่ไคเรียกเรตะเบาๆ

มีอะไร หื๊ม?เรตะเดินเข้ามานั่งข้างๆก่อนจะหอมแก้มใสเบาๆทีนึง

บ้า!! หันหน้ามา ยื่นแขนมาด้วยมือบางตีเบาๆที่ต้นแขนก่อนจะบอกให้คนรักหันหน้าและยื่นแขนมาให้เพื่อนที่จะได้ทายาให้

อู๊ยย เบาๆสิ่ เคะอะไรมือหนักเป็นบ้าเสียงเรตะร้องออกมาทันที เมื่อไคป้ายครีมสีขาวๆลงที่ต้นแขนแกร่ง

อะไรหล่ะ นี่ก้เบาแล้วน้ะ นายทาเองเลยไปไคยื่นหลอดยาให้แล้วหันหน้าไปอีกทางเป็นการบอกให้รู้ว่างอนแล้ว

โอ๋ๆ ทาต่อน้ะๆ ผมอยากให้ไคจังทาให้อ่ะเรตะเริ่มอ้อน

ไม่ ทาเองเลยร่างบางยังใจแข็ง

ผมเจ็บแขนน้ะ ทาให้หน่อยสิ่ ที่รักมือหนาเริ่มเกาะหนึบเป็นปลาหมึกที่สะโพกสวย

ก้ได้ๆ เอามือออกไปก่อนซี่ร่างบางหันกลับมาหน้าแดงงงงงงง แล้วพูดเขินๆวว่าให้เรตะเอามือออกจากสะโพกของตน

คร้าบบเรตะเอามือออกมา แล้วนั่งนิ่งให้ร่างบางทายาให้ จนครบทุกที่ที่มรอยเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ

ขอบคุนคร้าบบบบ แล้วอุรุฮะกะอาโอยไปไหนล่ะเมื่อไคทาเส็ด เรตะก้ถามถึงเพื่อนอีก2คน ที่หายไปไหนก้ไม่รู้

ไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านไคตอบ

อ่อ เห้ออ เพลียจังเลย ขอนอนตักหน่อยสิ่เรตะหันมาบอกกับคนรักเพื่อเป็นการขออนุญาติ แต่เจ้าของตักยังไม่ทันได้พูดอะไร เรตะก้นอนลงไปแล้ว .......นายนี่น่ารักดีน้ะเรตะ นายจะทำให้ชั้นรักนายเพิ่มขึ้นๆทุกวัน ทุกวันนี้ชั้นก้รักนายจนโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้ว แต่ถ้านายเลิกนิสัยเจ้าชู้ มองสาวไม่เลือกก้จะดีมากเลย......ไคนั่งมองหน้าคนที่หลับอยู่ที่ตักของตนพลางคิดอะไรไปเรื่อย แล้วก้ยิ้มกับตัวเอง

อะแฮ่มๆ ยิ้มอะไรคนเดียวหน่ะไคจังอุรุฮะที่ย่องหน้า กระซิบถามข้างหูเพื่อนเสียงดัง

นี่เบาๆซี่ เรตะนอนอยู่ไคหันไปพูดเบาๆกับอุรุฮะ

แหม๋ๆ ก้ได้ๆ ชั้นไปดีกว่า ไม่อยากรบกวนเวลาของคนกำลังเพ้ออุรุฮะพูดเท่านั้นก่อนจะรีบวิ่งตามอาโอยที่เดินขึ้นไปถึงข้างบนแล้ว

หึหึไคหัวเราะกับความน่ารักของเพื่อนเบาๆ ก่อนที่จะก้มหน้าสังเกตุเรตะต่อไป แล้วก้คิดอะไรไปเรื่อย ยิ้มมีความสุขอยู่คนเดียว ไม่รู้ตัวว่าเรตะที่แกล้งหลับนั้นแอบลืมตามามองใบหน้าสวยอยู่บ่อยครั้ง แวก้ยิ้มไปกับร่างบางด้วย (แต่ยิ้มมากไม่ได้ เดี๋ยวไคจังรู้ว่าแกล้ง)

THE END

ความหึงหวง ก่อให้เกิดปัญหาในชีวิตรักของใครหลายๆคน
ความหึงหวง ก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาท และมีปากเสียงกัน
ความหึงหวง ไม่ได้ทำให้เกิดแต่ปัญหาเท่านั้น
แต่มันเป็นบทเรียนชีวิต ที่สอนให้รู้จักความอดทน เมื่อคิดจะรักกันแล้ว
หากใครคนึงถูกเข้าใจผิด ว่าคิดจะไปมีคนอื่น ทั้งๆที่ตัวเองนั้นไม่ได้คิดที่จะทำแบบนั้นเลย
แต่อีกคนกลับไม่เชื่อ มันก้ถือว่าเป็นความไม่เชื่อใจกันแล้ว
แต่ถ้ามองกลับไปอีกด้านนึง ความหึงหวงอาจจะทำให้แค่ทะเลาะกันบ้าง
แต่สุดท้าย ถ้าเกิดมาเป็นคนรักกันแล้ว ยังไงซะ ก้ต้องเข้าใจกัน
โดยที่ความหึงหวงนี่แหละ จะเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้คนทั้งสองคนเข้าใจกันมากขึ้น
ได้หาเวลาพูดคุย ปรับตัวเข้าหาซึ่งกันและกัน
สุดท้าย เมื่อเจ้าความหึงหวงตัวนี้ได้ทำหน้าที่ของมันเสร็จ

มันก้จะหายไป กลายเป็นความรักที่งอกงาม และยั่งยืนตลอดไป